غـزل زیبـا از عبـدالـقـادر بـیــدل «دهـلـوی »

پل و زورق نمی‌خواهد محیط‌ کبریا اینجا

به هرسو سیرکشتی برکمر داردگدا اینجا

دماغ بی‌نیازان ننگ خواهش برنمی‌دارد

بلندی زیر پا می‌آید از دست دعا اینجا

غبار دشت بیرنگیم و موج بحر بی‌ساحل

سر آن دامن از دست‌که می‌گردد رها اینجا

ادامه خواندن غـزل زیبـا از عبـدالـقـادر بـیــدل «دهـلـوی »

سـروروسردارعالـم ، چـون الف درنام آدم

دال ومیم آمد موخر، ای زآدم هم مقدم

ازهـمه بالا وافخم ، ازهـمه والاواکرم

ازاعاظم نیزاعـظم ، ازهـمه اعلی واعلم

ادامه خواندن

انتخاب غزل زیبا از حضرت عبدالقادر بیدل «دهلوی »

پل و زورق نمی‌خواهد محیط‌ کبریا اینجا

به هرسو سیرکشتی برکمر داردگدا اینجا

دماغ بی‌نیازان ننگ خواهش برنمی‌دارد

بلندی زیر پا می‌آید از دست دعا اینجا

ادامه خواندن انتخاب غزل زیبا از حضرت عبدالقادر بیدل «دهلوی »

منــاجــات نــامــه خــواجــه عـبــدالله انــصــاری

ansari1

الهی! گل بهشت در چشم عارفان خار است و جوینده تو را با بهشت چه کار است؟

الهی! اگر بهشت چشم و چراغ است بی دیدار تو درد و داغ است.

الهی! بهشت بی دیدار تو زندان است و زندانی به زندان برون نه کار کریمان است.

الهی! اگر به دوزخ فرستی دعوی دار نیستم و اگر به بهشت فرمایی بی جمال تو خریدار نیستم.                             مطلوب ما بر آر که جز وصال تو طلبکار نیستم.

روز محشر عاشقان را با قیامت کار نیست             کار عاشق جز تماشای وصال یارنیست
از سرکویش اگر سوی بهشتم می برند                   پای ننهم که در آنجا وعده دیدار نیست

الهی! تو ما را جاهل خواندی از جاهل جز خطا چه آید؟

تو ما را ضعیف خواندی از ضعیف جز خطا چه آید؟

الهی! تو ما را برگرفتی و کسی نگفت که بر دار.

اکنون که برگرفتی وا مگذار و درسایه لطف و عنایت خود میدار.

والحمدلله رب العالمین.

داستان های همسو باتصوف – نـویـسنده:نـصـیـراحـمـدرازی – سدنی آسترالیا

   راه رهایی از رنج تعلقات دنیوی : دربخش سوم به این مسأله اشاره نموده بودم که روح علوی نورانی دراثر انس وعلاقه به جسم مادی رنگ قوای حیوانی جسمانی بخودمیگیرد، وشهوات طبیعی بیهمی و سبعی دراو اثرمیگذارد، وروزبه روزعلاقۀ او به جسم ومادیات افزونتر میشود، وآلایشهای جهان فریبندۀ مادی پروبال آن مرغ لاهوتی رامی بندد، چنانکه درحیات دنیوی احساس شکنجه ورنج میکند، وعلت اساسی اینهمه رنج در درون شرهمان دورافتادن ازمعارف روحانی و معنوی است. چراکه انسان درین حال برسر دوراهۀ مابین روح وتن، با معارف روحانی وشهوات جسمانی، درتردد وحیرتی جانفسا وروحکا می افتد، و ازپردۀ دل میخروشد وآزادی می طلبد. مولوی فرمود :

مرغ کو اندرقفس زندانی است    می نجوید رستن، ازنادانی است

روح هایی کزقفس ها رسته اند    انبیا و رهبر شایسته اند

از برون آواز شان آید بدین    که ره رستن تر این است این

ادامه خواندن داستان های همسو باتصوف – نـویـسنده:نـصـیـراحـمـدرازی – سدنی آسترالیا

صبور باشید : رشید جــمــیــلی

alsaboor1

دل  را مشکن  شاید  خانهء خدا باشد  – کسی  را  تحقیر  مکن شاید  محبوب  خدا باشد

از  هیچ  عبادت  دریغ مکن     – شاید  کلید رضایت  خدا باشد

سر نماز  اول  وقت  حاضر  شود – شاید  اخر ین  دیدار با خدا  باشد

هیچ گناه را کوچک نشمار  – شاید  در  آن  خشم  خدا باشد

از  هیچ  غم  ناله  مکن    شاید  امتحان  از سوی  خدا باشد

صبور باشید که یکی از نامهای  خدا است     

ســه چــیــز را به آسانی از دست ندهید : ارسالی نجیب الله بابک

اول    جوانی  – وقت  – دوست

دوم – سه فرد را همیشه  احترام  داشته باشید. پدر    مادر  و استاد

سوم سه  چیز را به  نفع  خویش  استفاده  کنید – عقل  – صبر و همت

چهارم – سه  چیز را  بیشتر از  همه  بشناسید – خود  – خداوند  و حق  دیگران

پنجم  – سه  چیز  را  همیشه  بیاد داشته باشید. مـــرگ – احـــسان و قرض

شــشـم- ســه چیز را همیشه با احتیاط  بردارید . قدم – قـــلم و قــســم

هفتـــم- لذت  سه  چــیــز را هیج  وقت  از دست  ندهید . مال  – اولاد و  آزادی

هــشــتـم – سه چیز را با قمیت  جان  تان  حفاظت نماید . امانت – ناموس  و دین « عقیده »     

روی کدام دلیل چیزی و یا شخصی را دوست بداریم :ارسالی ثــریااحمدزی

مرد را به عقل و وقارش  نه به ثروتش 

زن را به  وفایش  نه به جمالش 

دوست را به  محبتش  نه به کلامش 

عاشق را به صبرش نه به ادعایش 

مال را به برکتش  نه به مقدارش 

خانه را به آرامشش نه به اندازه اش 

غذارا به  کیفیتش نه به  کمیتش 

دانشمندد را به علمش نه به مدرکش  

مدیر را ه عمل کردش  نه به جایگاهش 

نویسنده را به باورهایش  نه به تعداد کتابهایش 

شخص  را به  انسانیتش  نه به ظاهرش 

دل را به  پاکیش  نه به صاحبش

جسم را به  سلامتیش  نه به لاغریش 

سخنان را به عمق معنایش نه بهگوینده اش 

هرگاه به گفتار  بزرگان عقیده داشته باشیم ٬ زندگی  در مسیر اصلیش حرکت  میدارد.

به سلسله سخنان حکمیانه از کتاب پیامبر : نوشته خلیل جبران

 خلیل جبرانوسخنرانی  گفت : از آزادی سخن بگو

و او پاسخ  گفت : در  دروازهء  شهر و برکنار آتشدان  تان شما را دیده  ام که بخاک  میافتید و آزادی خویش را  پرستش  میکنید. آن سان  که بردگان در برابر ستمگر فروتنی  میکنند و با وجودیکه آنان را سر میزند اورا ستایش  میکنند.  آری ُ    در نیایشگاه و در سایه دژها آزاده ترین شمارا دیده  ام که آزادی  تان را  چون طوق  و دستبند برخویش  می نهید . آنگاه دلم خون شدُ زیرا تنها  آن زمان میتوانید  براستی  آزاد باشید که  حتی  آرزوی  درپی  آزادی بودن را قیدی بیابید و از  سخن  گفتن  در بارهء آزادی  بعنوان  آماج و انجام بپرهیزید. آنگاه میتوانید براستی  ازاد باشید که روزهای  تان بدون مهری و شبهای  تان بدون  خواست  غم نباشدُ بلکه این  چیزها زندگیتان را احاطه  کنند وشما برهنه و بی بندبرفراز آنها قد برافرازید. وچگونه  میتوانید بدون گسیختن زنجیر هایئکه در  اوان درک تان بر گرد نیم روز خویش  بسته  اید فراتر از  روزها وشبهای تان پروازکنید. در حقیقت  آنچه که شما ازادی  مینامید استوار ترین  زنجیر هاست ُ با وجودیکه حلقه هایش در  خورشید میدرخشد و چشم را خیره  میسازد.

ادامه خواندن به سلسله سخنان حکمیانه از کتاب پیامبر : نوشته خلیل جبران

سخنان حکمیانه – برگرفته شده ازکتاب پیامبر نوشته : خلیل جبران «به ادامه گزشته»

  خلیل جبران سپس  توانگری  گفت: با ما از  بخشش سخن  بگو .

او  پاسخ  داد :

هنگامیکه  از  دارایی  خود  میدهید  چندان  چیزی  نبخشیده اید ُ بخشش واقعی  زمانیست که از خود مایه  بگذارید . چون  دارایی  شما چیزی  نیست جز مجموعه ای  که از ترس اینکه  مبادا بدان  نیاز  یابید ُ حفظ  وحراستش  میکنید. و فردا ُ فراد برای  سگ  مآل  اندیشی  که بدنبال زوارها بشهر مقدس استخوان  در شن  بی نشان  پنهان میکند  چه ارمغان  خواهد  آورد ؟

ادامه خواندن سخنان حکمیانه – برگرفته شده ازکتاب پیامبر نوشته : خلیل جبران «به ادامه گزشته»

سخنان حکمیانه : برگرفته شده از کتاب پیامبر نوشته : خلیل جبران

  وآنگاه زنی  که کودکی  در آغوش  داشت گفت: از  کودکان  برای  مان بگو !

و او گفت :

فرزندان شما  مال  شما  نیستند. آنها  پسران  و دختران زندگی هستند که  مشتاق  ادامه  خویش است.آنها  از طریق  شما  میایند و لی جزئي  از بدن شما نیستند. وبا وجودیکه با شما هستند به شما تعلق  نمی  پذیرند. ممکن است  مهر  تان را به انها  ارزانی  دارید ولی  نه  اندیشه  های  تان را ُ زیرا آنها  خود افکاری  دارند. ممکن است  اجسام  انها را آشیانه دهید ولی  نه روان شان را ! زیرا روان ایشان در آشیانه  فردا می زیدُ آشیانه ایکه  شما هرگز  حتی  درخواب  هم  نخواهید دید. ممکن است بکوشید که مانند  انها باشید ولی  کوشش نکنید آنها را چون  خود تان سازید.زیرا زندگی  پس  نمیرود  و با روز  پیشین نمی ماند.                                                                                                   شما کمان های  هستید که فرزندان  تان  چون تیر های  جانداری از آنها رها میشوند. کمانکش  هدف را در  دور دست میبیند و شمارا با  نیرویش  خم  میکند تا تیر هایش تند  بدور دست  رود.  بگزارید که  خم  شدن تان در  دست  کمانکش  برای  شادی  باشد. زیرا او بهمان سان  که تیر پرنده را دوست دارد ُ به کمان بازمانده نیز مهر میورزد .

حضور فعال پاکستان در افغانستان با کدام ارزش و با کدام معیار : احمد سعیدی

احمد سعیدی    نمیدانم روی کدام منطق رهبران دولت افغانستان مذاکرات صلح با طالبان را  در جاده‌ های سنگلاخ بدون تحلیل از مجبوریت های پاکستان  دنبال می کنند. شاید  جناب رئیس جمهور و رئیس اجرائیه به این نتیجه رسیده باشند که تنش‌های داخلی  در افغانستان و پاکستان، فشارهای خارجی و درگیری‌ها در منطقه همین جاده پر سنگلاخ روزی هموار خواهد کرد  . اما با چه قیمتی در بدل خون بهای نیم از مردم افغانستان هفته گذشته  سفر آصف علی زرداری، رییس‌جمهور پیشین پاکستان یکجا با یوسف رضا گیلانی، نخست وزیر دوران زمامداری حکومت حزب مردم پاکستان بگو مگو های زیادی را  در بین کارشناسان و تحلیلگران به همراه داشته است. 

ادامه خواندن حضور فعال پاکستان در افغانستان با کدام ارزش و با کدام معیار : احمد سعیدی

در عجبم از کسی که کوه را می شکافد تا به معدن جواهر برسد،ولی خویش را نمی کاود تا به درون خود راه یابد: خواجه عبدالله انصاری


ansari1 
الهی نام تو ما را جواز، مهر تو ما را جهاز، شناخت تو ما را امان، لطف تو ما را عیان. 

الهی ضعیفان را پناهی. قاصدان را بر سر راهی. مومنان را گواهی. چه عزیز است آن کس که تو خواهی…

الهی در جلال رحمانی، در کمال سبحانی، نه محتاج زمانی و نه آرزومند مکانی، نه کس به تو ماند و نه به کسی مانی. پیداست که در میان جانی، بلکه جان زنده به چیزی است که تو آنی. 

الهی چون در تو نگرم از جمله تاج دارانم و چون در خود نگرم از جمله خاکسارانم خاک بر باد کردم و بر تن خود بیداد کردم و شیطان را شاد

الهی در سر خمار تو دارم و در دل اسرار تو دارم و بر زبان اشعار تو 

الهی اگر گویم ستایش و ثنای تو گویم و اگر جویم رضای تو جویم 

الهی اگر طاعت بسی ندارم اندر دو جهان جز تو کسی ندارم .

الهی ظاهری داریم بس شوریده و باطنی داریم بخواب غفلت آلوده و دیده ای پر آب گاهی در آتش می سوزیم و گاهی در آب دیده غرق .

ادامه خواندن در عجبم از کسی که کوه را می شکافد تا به معدن جواهر برسد،ولی خویش را نمی کاود تا به درون خود راه یابد: خواجه عبدالله انصاری

الهی … مناجات خواجه عبدالله انصاری

images

مست  تو ام از باده وجام آزادم 

صید توام از دانه ودام ازادم 

مقصود من از کعبه  وبتخامه توئی 

ورنه من ازین هردو مقام آزادم

دوستان و خوانندگان گرامی ! در بحث اندیشه  های دل چند مناجات از خواجه عبداله انصاری بشما تقدیم میداریم تا اندکی از جهانی مادی به جهان فانی توجه نمایم.

ســـزا 

 الهی !  نام توما راجواز ومهر تومارا جهاز 

الهی  !

شناخت  تو مارا امان و لطف  تو  مارا عیان 

الهی  ! 

فضل تو مارا لوا و کنف تو مارا مادی 

 الهی! 

صعیفان  را را  پناهی  ُ قاصدان را بر سر راهی  

مومنان را  گواهی ُ چه بود که افزائی و نکاهی ؟ 

الهی ُ 

چه  عزیزست او که تو اورا خواهی ور بگریزد اورا در راه آری 

طوبی  انکس را که  تو او رایی. آیا تو از کار خود کرائی ؟

ترا که داند ؟ که ترا تو دانی ُ ترا نداند کس تر ُ تو دانی بس .

ای  سزاوار  ثنا ُخویش  وای شکر کننده عطاء خویش  

رهی  بذات خود از خدمت 

تو عاجز و به عقل خود از شناخت منست توعاجز ُ وبه توان خود از سزای عقل تو عاجز

کریما! 

گرفتار آن دردم که تو درمان آنی  

بنده  آن ثنا ام که تو سزای آنی  ُ من در تو چه دانم ؟ 

توانی که گفتی من آنم ! آنی  

الهی !  نمیتوانم که این کار بی تو بسر بریم نه زهره ان داریم که از تو بسر بریم .

هرگه که پنداریم  که رسیدیم از حیرت شما  روا سربریم 

خداوندا! 

کجا باز یابیم آنرا که تو مارا بودی  و ما نبودیم ُ تا باز بآن روز رسیم میان  دود  و آتش و دود یم اگر بدو گیتی  آن روز یابیم پر سودیم  وربود خود را دریابیم به  نبود خود خوشنودیم. 

الهی  ! 

از  انچه نخواستی  چه آید  ؟  و آنرا که نخواهی کی آید ؟ تا کشته راازآب چیست ؟ و نابایسته را جواب چیست ؟ 

تلخ را چه  سود اگر آب خوش  در جوار است ؟ 

وخار را چه حاصل  که ازآن کش بوی گل در کنار است  

 الهی  گر زارم ُ درتو  زاریدن خوشستُ ورنازم به تو نازیدن خوشست .

الهی نسیمی دمید ازباغ دوستی ُ دل را فدا کردیمُ بویی یافتیم از خزینه دوستی ُ به پادشاهی برسرعالم نداکردیم ُ برقی تافت ازمشرق حقیقت 

آب از و گل کم انگاشتیم و دو گیتی بگذاشتیم ُ یک نظربسوختیم و بگداختیم 

بینفزای نظری واین سوخته را مرهم ساز و غرق شده را دریاب ُ که می زده راهم بمی دار و مرهم بود.

الهی ۱ 

دو دوستانرا به خصمان می نمایی ُ درویشان را به غم و اندوهان میدهی ُ بیمار کنی  و خود بیمارستان کنی 

در مانده کنی  وخود درمان کنی  ! از خاک ادم کنی  وبا وی  چندان احسان کنی ُ سعادتش بر سردیوان کنی  

وبه فرودس  اورا مهمان  کنی ُ محلسش روضه و رضوان کنی  نا خوردن گندم ما دی پیمان کنی  و خوردن آن درعلم غیب پنهان کنی ُ 

آنگه اورا بزندان کنی  و سالها گریان کنی  ُ جباری تو کار جباران  کنی  ُ خداوندی ُ کار خداوندان کنی ُ توعتاب وچنگ همه بادوستان کنی .

الهی  !

بنده حکم ازل  چون برآید ُ و انچه ندارد وچه باید جهد بنده چیست ُ کار خواست  تو داردُ بنده به جهد خویش  کی  تواند ؟

 الهی  ! 

سزای  کرم  وای  نوازنده  عالم نه باجز تو شادیست ونه بایاد غم خصمی  وشفیعی و گواهی  و حکم هرگز بینما نفسی با مهر تو هم آزاد شده از بند  وجود  وعدم باز رسته از رحمت  اوح وقلم  در  مجلس   انس   قدح شادی  بر دست نهاده ومادم .

الهی  !

شرط است که چون مرده  درد شوی  

خاکی  تر و ناچیز تر از گرد شوی  

هرکاوزمراد کم شود مرد شود 

بفگن الفت مراد تا مرد شوی 

حضرت مولانای بلخ چنین میراید

 mawlana1

شمس  و قمرم آمد  ,   سمع و بصرم آمد          

وان   سيم  برم  آمد    وان  کان زرم آمد

مستی   سرم    آمد     نور   نظرم آمد  

 چيز  دگر  ار  خواهی    چيز دگرم آمد

آن  راه   زنم   آمد  ,   توبه    شکنم آمد

  وان يوسف سيمين بر ,   ناگه ببرم آمد

امروز به   از دينه   ,  ای مونس ديرينه     

 دی مست بدان  بودم , کز وی خبرم آمد

آنکس که همی جستم , دی من بچراغ او را    

 امروز   چو  تنگ  گل ,  بر  رهگذرم آمد

دو  دست کمر کرد او , بگرفت مرا در بر          

 زان   تاج   نکورويان   نادر  کمرم   آمد

آن باغ و بهارش بين , وان خمر خمارش بين     

 وان هضم و گوارش بين چون گلشکرم آمد

از  مرگ  چرا ترسم    کو آب حيات آمد          

  وز  طعنه چرا ترسم چون او سپرم آمد

امروز  سليمانم    کانگشتريم  دادی    

 وان  تاج  ملوکانه  بر   فرق سرم آمد

از حد چو بشد دردم در عشق سفر کردم            

  يارب   چه سعادتها  که    زين سفرم آمد

وقتست   که می نوشم  تا برق زند هوشم         

وقتست   که بر پرم   چون بال و پرم آمد

وقتست که در تابم چون صبح درين عالم               

وقتست   که بر غرم   چون شير نرم آمد

بيتی   دو    بماند   اما , بردند مرا  ,  جانا             

  جايی که جهان  آنجا  بس مختصرم آمد –

پیر بزرگ  بلخ

دوستان و خوانندگان گرامی ! در بحث اندیشه های دل شمهء ازمناجات خواجه عبداله انصاری را بشما تقدیم میدارییم تا اندکی ازجهانی مادی به جهان معنوی توجه فرماییم.

Khaje-Abdollah-Ansari-1

مست  تو ام از باده وجام آزادم 

صید توام از دانه ودام ازادم 

مقصود من از کعبه  وبتخامه توئی 

ورنه من ازین هردو مقام آزادم 

 الهی !  نام توما راجواز ومهر تومارا جهاز 

الهی  !

شناخت  تو مارا امان و لطف  تو  مارا عیان 

الهی  ! 

فضل تو مارا لوا و کنف تو مارا مادی 

 الهی! 

صعیفان  را را  پناهی  ُ قاصدان را بر سر راهی  

مومنان را  گواهی ُ چه بود که افزائی و نکاهی ؟ 

الهی ُ 

چه  عزیزست او که تو اورا خواهی ور بگریزد اورا در راه آری 

طوبی  انکس را که  تو او رایی. آیا تو از کار خود کرائی ؟

ترا که داند ؟ که ترا تو دانی ُ ترا نداند کس تر ُ تو دانی بس .

ای  سزاوار  ثنا ُخویش  وای شکر کننده عطاء خویش  

رهی  بذات خود از خدمت 

تو عاجز و به عقل خود از شناخت منست توعاجز ُ وبه توان خود از سزای عقل تو عاجز

کریما! 

گرفتار آن دردم که تو درمان آنی  

بنده  آن ثنا ام که تو سزای آنی  ُ من در تو چه دانم ؟ 

توانی که گفتی من آنم ! آنی  

الهی !  نمیتوانم که این کار بی تو بسر بریم نه زهره ان داریم که از تو بسر بریم .

هرگه که پنداریم  که رسیدیم از حیرت شما  روا سربریم 

خداوندا! 

کجا باز یابیم آنرا که تو مارا بودی  و ما نبودیم ُ تا باز بآن روز رسیم میان  دود  و آتش و دود یم اگر بدو گیتی  آن روز یابیم پر سودیم  وربود خود را دریابیم به  نبود خود خوشنودیم. 

الهی  ! 

از  انچه نخواستی  چه آید  ؟  و آنرا که نخواهی کی آید ؟ تا کشته راازآب چیست ؟ و نابایسته را جواب چیست ؟ 

تلخ را چه  سود اگر آب خوش  در جوار است ؟ 

وخار را چه حاصل  که ازآن کش بوی گل در کنار است  

 الهی  گر زارم ُ درتو  زاریدن خوشستُ ورنازم به تو نازیدن خوشست .

الهی نسیمی دمید ازباغ دوستی ُ دل را فدا کردیمُ بویی یافتیم از خزینه دوستی ُ به پادشاهی برسرعالم نداکردیم ُ برقی تافت ازمشرق حقیقت 

آب از و گل کم انگاشتیم و دو گیتی بگذاشتیم ُ یک نظربسوختیم و بگداختیم 

بینفزای نظری واین سوخته را مرهم ساز و غرق شده را دریاب ُ که می زده راهم بمی دار و مرهم بود.

الهی ۱ 

دو دوستانرا به خصمان می نمایی ُ درویشان را به غم و اندوهان میدهی ُ بیمار کنی  و خود بیمارستان کنی 

در مانده کنی  وخود درمان کنی  ! از خاک ادم کنی  وبا وی  چندان احسان کنی ُ سعادتش بر سردیوان کنی  

وبه فرودس  اورا مهمان  کنی ُ محلسش روضه و رضوان کنی  نا خوردن گندم ما دی پیمان کنی  و خوردن آن درعلم غیب پنهان کنی ُ 

آنگه اورا بزندان کنی  و سالها گریان کنی  ُ جباری تو کار جباران  کنی  ُ خداوندی ُ کار خداوندان کنی ُ توعتاب وچنگ همه بادوستان کنی .

الهی  !

بنده حکم ازل  چون برآید ُ و انچه ندارد وچه باید جهد بنده چیست ُ کار خواست  تو داردُ بنده به جهد خویش  کی  تواند ؟

 الهی  ! 

سزای  کرم  وای  نوازنده  عالم نه باجز تو شادیست ونه بایاد غم خصمی  وشفیعی و گواهی  و حکم هرگز بینما نفسی با مهر تو هم آزاد شده از بند  وجود  وعدم باز رسته از رحمت  اوح وقلم  در  مجلس   انس   قدح شادی  بر دست نهاده ومادم .

*******

شرط است که چون مرده  درد شوی  

خاکی  تر و ناچیز تر از گرد شوی  

هرکاه زمراد کم شود مرد شود 

بفگن الفت مراد تا مرد شوی