اول) لطیف ناظمی شاعر مشهور افغانستان از سوی خانم محبوبه ابراهیمی متهم شده است که در حاشیه یک محفل شعر او را بدون اجازهاش بوسیده است. راست باشد یا نباشد، حالا این اتهام به آقای ناظمی چسبیده است. او میتواند سکوت کند و بهجای خودش دوستان و حامیانش در رسانهها به دفاع از او قلم بزنند و بگویند که ناظمی استاد است، ناظمی پیر است، ناظمی مریض است، و ناظمی بیگناه است. بهجای تشویق او به سخن گفتن یا به محکمه رفتن، غزلها و کتابها و کارنامههای ادبی او را به رخ مردم بکشند تا پهلوانی ادبی او دلیل عدم خوگری اخلاقیاش تعبیر شو
ولی ادیب چیره دست لزوما پاک از خطا نیست. شاعر پخته حتما بر غرایز خود حاکم نیست و احتمال دارد اخلاقش مثل شعرهایش سره نباشد؛ همانطوری که یک مولوی مسلط بر شریعت یا تاجر موفق میتواند زنستیز، آدمکش و بداخلاق باشد. از اینرو استناد به شعر لطیف ناظمی برای پاک جلوهدادن اخلاقی او اشتباه است، بدآموزی دارد و کسانی که دست به این کار میزنند دوستان دانای ناظمی نیستند.
دوم) لطیف ناظمی میتواند این اتهام را به فرصتی برای نمایش پختگی اخلاقی و فرهنگی خود بدل کند. او میتواند در این پیری درس بزرگی به خوانندگان اشعار و نیز منتقدانش بدهد. آدم عاری از خطا نیست، ولی کسی که با خطایش صادقانه برخورد میکند قابل احترام میشود. اگر لطیف ناظمی آن خانم را به اجبار بوسیده، باید شهامت بهخرج دهد و در یک رسانه یا در فیسبوکش توضیح دهد که چرا و چگونه مرتکب آن عمل شده و از خانم ابراهیمی معذرت بخواهد و اعلام کند که حاضر است برای جبران آن بدرفتاری به محکمه برود و زندان بکشد.
ناظمی میتواند توضیح دهد که از کردهاش شرمنده و پشیمان است، و زنان افغانستان که در این سالهای سیاه مورد تهاجم حقوقی و جنسی و مالی و سیاسی طالبان و اقشار سنتی قرار دارند، مستحق حمایت و احترام دوچندان از سوی مردان غیرطالب، بخصوص مردان مشهور به دمکراسیخواهی یا تمایلات چپی میباشند. لازم نیست او اشک بریزد. استوار پای خطای خود بایستد و مسوولیت عملاش را بهعهده گیرد. این شهامت او را کوچک نه بلکه بزرگتر خواهد ساخت. شعرهایش را مردم بیشتر خواهند خواند و شاعران دیگر از او الگو خواهند گرفت.
سوم) احتمال دارد اتهام خانم ابراهیمی خطا باشد. شاید ناظمی دلایل موجه برای دفاع از خود داشته باشد. در آن صورت نیز سکوت راه حل نیست. مرش کردن نزدیکان و حامیان هم این اتهام را از کارنامه او شسته نمیتواند. بازهم راه درست این است که ناظمی با خونسردی و بدون هیاهو و حاشیهسازی در رسانهای حاضر شود و توضیح دهد که مرتکب آن جرم نشده و حاضر است به محکمه برود، در یک گزارش تحقیقی شرکت یا در یک جرگه بیطرف پاسخ بگوید.
ناظمی اگر در این حضور رسانهای با تواضع بگوید که آدم عاری از خطا نیست، و هرکه شعر نوشت و ادبیات فهمید و سنوسالش به هشتاد رسید لزوما رفتار بینقص و اخلاق کامل ندارد، اما در این مورد خاص اتهام بیجا به او زده شده و حاضر است برای روشنشدن قضیه همکاری کند، پختگی خود را تثبیت خواهد کرد. سکوت او خامی و بیمسوولیتی خواهد بود. ٤ سنبله ١٤٠٥.
تذكر: كمنت هاى دور از ادب و نزاكت حذف مى شود