جامعه ای که تنها پس از مرگ فرد به ارزیابی و سنجش ارزشهای انسانی او می پردازد،
عملاً از درک و پذیرش زیبایی ها و معانی زندگی غافل است
و توجهی به حضور فعال و تاثیر گذار عزیزان در زمان حیات شان ندارد.
در این جوامع، فرد در دوران حیات خود از محبت و توجه بی بهره میماند،
ولی پس از مرگش ناگهان مورد ستایش و تمجید قرار میگیرد.
این تضاد میان رفتار و سخن، نشان دهنده تأخیر غیر قابل توجیه در قدردانی از انسانها و تحقق اصول انسانی است.
احترام باید تا واپسین لحظات زندگی به تعویق انداخته نشود.
معنای حقیقی زندگی در سایه محبت و در جریان مداوم درک متقابل به وجود میآید.
جوامعی که عظمت و بزرگداشت را به پس از مرگ فرد محدود میکنند و در حیات او از محبت و توجه خبری نیست،
در واقع دچار یک اختلال فکری و فرهنگی در فهم ارزشهای انسانی هستند.
عشق و قدردانی باید در طول حیات جریان یابد و نه تنها پس از مرگ و در قالب سنگهای سرد و بی روح گورستانها.
این رویکرد اجتماعی، متأسفانه در دهه های اخیر در بسیاری از جوامع، به ویژه در میان مردمان کشور ما، بطور نگران کننده ای نهادینه شده است، بطوریکه گویی اهمیت انسان تنها در زمان فقدان او شناخته میشود، نه در لحظات حیات و حضورش.
نویسنده: احمد محمود امپراطور
۱۴۰۳ خورشیدی
کابل/افغانستان