جریدهٔ سمنگان در اکتوبر سال ۱۹۷۸ میلادی، با مدیریت زنده‌یاد رازق فانی و سکرتریت مسئولیت زنده‌یاد محسن جان حسن، دو تن از ژورنالیستان افغانستان، تأسیس شد و به یکی از نشریه‌های محبوب مردم سمنگان مبدل گردید.
چاپ این جریده در مطبعهٔ دستی سمنگان، با چیدن حروف فلزی در کنار هم و به‌صورت کاملاً دستی انجام می‌شد؛ کاری دشوار، اما سرشار از عشق و تعهد به آگاهی‌رسانی. جریدهٔ سمنگان هر هفته با نشر یک شماره، اخبار و رویدادهای محیط، مقالات و اشعار را به خوانندگان خود تقدیم می‌کرد.
کارگران مطبعه، کودکانی چون نبی‌جان ،وافی و الله جان و ارجمندی،شرقی‌زاده و شماری دیگر از نوجوانان نازنین و بااستعداد بودند که متأسفانه نام‌های برخی از آنان از خاطرم رفته است. یاد آن روزها و تلاش‌های صادقانهٔ آن عزیزان، هنوز در گوشه‌ای از خاطراتم زنده است.
در این جریده، زنده یاد حسین‌جان مسرت، حبیب‌جان از درهٔ زندان، کاکا جوره تحویلدار ، این‌جانب و شماری دیگر قلم زدیم و تجربه اندوختیم. برای من، جریدهٔ سمنگان تنها یک نشریه نبود؛ آغاز راه حرفه‌ای و نخستین گام‌های من در دنیای ژورنالیزم بود. به همین دلیل، یادآوری سالروز تأسیس آن، یادآوری بخشی از زندگی و خاطرات شیرین جوانی‌ام نیز هست.
جریدهٔ سمنگان در میان مردم جایگاه ویژه‌ای داشت. دکان‌داران از مشترکان اصلی آن بودند و مأموران دولتی و مکاتب نیز از خوانندگان و مشتریان همیشگی‌اش به شمار می‌رفتند. این جریده، پنجره‌ای بود که مردم از دریچهٔ آن، از رویدادهای محیط خود آگاه می‌شدند و با شعر، ادب و اندیشه پیوند می‌یافتند.
امروز که به آن روزگار می‌اندیشم، با احترام و سپاس از همهٔ کسانی یاد می‌کنم که در بنیان‌گذاری، چاپ و نشر این جریده سهم گرفتند و برای روشنگری و آگاهی مردم زحمت کشیدند.
روان همهٔ رفتگان شاد و یادشان گرامی باد؛ برای بازماندگان، سلامتی و سربلندی آرزو دارم. همچنین برای عزیزانی که امروز در جریدهٔ سمنگان قلم می‌زنند و چراغ این نشریه را روشن نگه می‌دارند، از صمیم قلب سعادت، سلامتی و موفقیت می‌خواهم.
جریدهٔ سمنگان، برای من نامی از جنس خاطره، عشق به قلم و آغاز یک راه است؛ راهی که ارزش آن با گذشت سال‌ها نه‌تنها کم‌رنگ نشده، بلکه در خاطرم عزیزتر و ماندگارتر شده است.
سالروز تأسیس جریدهٔ سمنگان مبارک باد
امان معاشر