در میان چهره های علمی و ملی افغانستان، نام پروفسور داکتر سید عبدالله کاظم چون ستاره ای است که در آسمان دانش و شرافت می درخشد.
مردی که عمر خویش را نه در آسایش، بلکه در خدمت، تحقیق و تربیت نسل ها سپری کرده است٫ مغزی که سال ها خسته شد تا وطن از جهل و تاریکی رهایی یابد، و قلبی که هر تپش اش برای روشنی و رفاه مردمش بود.
او از آن انسان های کمیاب است که دانش را عبادت می داند و پاک نفسی را معیار انسانیت. در روزگاری که بسیاری علم را به سودا و شهرت فروختند، داکتر کاظم علم را به وجدان پیوند زد و از آن چراغی ساخت برای راه جوانان.
دهه ها در پوهنتون کابل، با دلسوزی و فروتنی، هزاران شاگرد را پروراند٫ شاگردانی که امروز در گوشه وکنار جهان، نام افغانستان را با افتخار و دانش بلند می کنند.
آثار علمی و تحقیقی او نه فقط صفحات کتاب، بلکه سند وفاداری به وطن است.
در هر سطر نوشته هایش، عقل و عشق درهم تنیده اند ٫ تحلیل های اقتصادی اش، نقشهٔ نجات یک ملت اند٫ و نگاه تاریخی اش، آیینهٔ صداقت و خرد.
او از آن اندیشمندانی است که نه برای مدال و عنوان، بلکه برای حقیقت نوشت و برای نسل آینده اندیشید.
پروفسور کاظم، نماد لیاقت، خدمت و شرافت ملی است٫ مردی که در سکوت کار کرد، اما صدای اثرش تا دوردستها رفت.
ما افغان ها باید قدر چنین گوهرانی را بدانیم، باید در برابرشان با تکریم و احترام بایستیم، و نامشان را در حافظهٔ ملی جاودانه سازیم.
باشد که عمرش دراز، روزگارش آرام، و قلمش همیشه روشن بماند٫ زیرا تا او می نویسد، دانش زنده است، وجدان بیدار است، و افغانستان هنوز امید دار