
ما مولانا را بیشتر به دلیل تعالیم عرفانی فضای حقیقت دوست و زبان دوستانه و شاعرانه او می شناسیم. در حالی که یکی از وجوه تمایز شخصیت وی جامعه گرایی و احساس مسئولیت در مسائل اجتماعی و سیاسی است. گرچه مولانا بیشتر وقت خود را در تجارب معنوی گذرانده و وضعیت درونی خود را در قالب نوشتن و شعر عینیت بخشیده است ، اما از روابط اجتماعی و طبقات مختلف مردم در روابط و تعاملات جمعی غافل نیست. او شاعری عارف بود و شعرهای او هیچ خدمت و پهنی برای پادشاهان نداشت. او چیزی جز آیین ها و مراسم بی روح در قدرت پادشاهان و حکام نمی دید و در عین حال از بی روح بودن قدرت و شکوه آنها می گفت. او در مثنوی ، غالباً به مقامات و افراد قدرتمند جامعه ، و در برابر شاهان و شاهزادگان ،به گونه ی حقارت نگریسته است ، در حالی که با آنها ملاقات نمی کند ، هرگز چاپلوسی نمی کند. اندیشه های سیاسی و اجتماعی مولانا را می توان به اشکال مختلف بیان کرد. بیشتر اوقات دعوت های اخلاقی او با سیاست همراه است. مولانا در مثنوی با رنگ آمیزی آنها با داستان به موضوعات مختلفی پرداخته است.
ادامه خواندن پندنامه ی سیاسی؛مثنوی معنوی و اندیشه های سیاسی حضرت مولانا جلال الدین محمد بلخی : نیلاب سعیدی





















