پس از فرار غنی و سقوط جمهوریت و فروپاشی تمامی ساختار های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در افغانستان، وحشت و دهشت طالبانی چنان چون، کابوسی بر روان مردم این کشور سایه افگند که شهروندان افغانستان همه از این کشور پا به فرار نهادند. اکنون که دو سال از حاکمیت طالبان می گذرد، نه تنها فرار از افغانستان متوقف شده، برعکس هر روز به شدت فرار از این کشور افزوده می شود. بربنیاد گزارش های جهانی پس از حاکمیت طالبان تا کنون در حدود پنج میلیون شهروندان افغانستان در پاکستان، پنج میلیون در ایران، بیش از 300 هزار در ترکیه و در حدود یک میلیون هم در آب های مدیترانه و بحر الکاهل سرگردان اند.
این مهاجرت های اجباری برای رسیدن به یک کشور امن تر رنج های بی پایان و راه های پرمخاطره را در پی دارد. مهاجران افغانستان برای عبور از مرز های ايران، پاکستان و بویژه مرز های ترکیه تا آنسوی آب های مدیترانه و بحر اطلس و بویژه با وارد شدن به برازیل و عبور از جنگل های پاناما چنان راه های دشوار و خطرناک را پشت سر می گذارند که عبور از هر کوره راه ی آن مشکل تر از پیمودن ” هفت خوان رستم” است.
