هر داستانی که نوشته میشود، خوانندهای میطلبد و این وظیفهی ما خوانندگان است که دقیق بخوانیم و بررسی کنیم. داستانهای نوشته شده باید خوانده و بررسی شوند و داستانهای خوب از داستانهای بد جدا شوند. در کنار این، هر داستانی که نوشته میشود، ممکن اجتماعی باشد یا هم فردی؛ یعنی نویسنده برای دل خودش داستانی را نوشته باشد. هر داستان سخنانی یا پیامی را با خود حمل میکند و باید تشخیص داده شود که کدام داستان قابلیت این را دارد که خوانده شود و به پیامی که با خود آورده است توجه شود و به کدام پیام یا داستان نباید توجه کرد و نباید خوانده شود. یک داستان خوب همیشه فراتر از زمان خود حرکت میکند و جدا از زمانهی خود هم دوام میآورد. این داستان سپوژمی زریاب این ویژگی را دارد که فراتر از زمان خود حرکت کند.
داستان در مورد شخصیتی است که آموزگار است و در این اواخر از شنیدن مرگ فرزند همسایه خود که در اثر جنگ با پنجاه و هفت تن از همراهان خود کشته شده، متأثر شده است و این واقعه مدام در ذهناش تکرار میشود و هر بار زن همسایهی خود را میبیند که با یک سطل آب و خریطهی ارزن بر سر قبر پسرش میرود، احساس میکند که او هم در مرگ پسر همسایهاش دست داشته است. این واقعه و اوضاع و احوال زن همسایهاش، او را به یاد دوران مکتب و استاد تاریخاش میاندازد. با مرور خاطرات و بیتفاوتی استاد تاریخاش راجع به جنگهای جهانی، شخصیت داستان دیدگاه دیگری پیدا میکند. بعد در آخر داستان، شخصیت داستان با ذکر دیدگاه خود و یک آرزو که ایکاش همه به جای غصه خوردن، به دنیای اطراف خود توجه کند، داستان را تمام میکند.
ادامه خواندن آرزوهای بیسرانجام در داستان «سطلهای آب و خریطههای ارزنِ» سپوژمی زریاب؛ نویسنده: علیخان حلیمی
