جنگهای کنونی که در سرحدات میهن با همه ی بی رحمی ها در حال در گسترش است و جامعه ی جهانی و دولت افغانستان گوش خود را کر انداخته اند و کرزی بخاطر تحقق اهداف شوم و بقای خود احساس ملت مظلوم و بی دفاع افغانستان را به کمک رسانه ها و تحلیلگران نادان و بی خبر بر انگیخته و مردم ما را در رنج و عذاب بیشترگرفتار می نمایند. در ارتیاط نظر محترم انجنیر فضل احمد افغان را دانستنی شدم اقای افغان در کتاب (افغانستان از ثریا به قهقرا) خود به تفصیل در رابطه به خط دیورند نگاشته و مقالات را در صفحات انترنیت به چاپ رسانیده است که با هم در میان میگذاریم.
سوال:
محترم انجینیر فضل احمد افغان:خط دیورند چیست ؟
«هانس گئورگ گادامِر»(1) از بزرگانِ اندیشه و فلسفه معاصرِ آلمان بود که درماهِ مارسِ 2002 میلادی، در سنِ 102 سالگی، در شهرِ «هایدلبرگِ» آلمان، این جهان را تَرک گفت. در علومِ اجتماعی و فلسفه، او را اصطلاحاً «نماینده اصلیِ هرمنوتیکِ فلسفی» (2) می دانند و می خوانند. چند هفته پیش از مرگِ این مردِ بزرگ، مجله آلمانیِ «اشترن» ابتکارِ جالب و نادری بخرج داد و دخترِ 9 ساله ای را با فیلسوفِ 102 ساله روبرو کرد. البته، شاید متأسفانه، این مطلب 2 هفته بعد از مرگِ فیلسوف چاپ شد. من این ترجمه را همان موقع تهیه کردم، اما بخاطرِ ضعفِ متنِ پایه، ترجمه خوب امکانپذیر نبود. ضعفِ متنِ پایه ناشی از کوتاه کردن و خلاصه کردنِ سرسری توسطِ خودِ مجله بود («اشترن» آنزمان ضعیف تر از الآنش هم بود). ولی شاید حالا که سالی از مرگِ این «غولِ معنویت» می گذرد (2003 میلادی)، انتشارِ این ترجمه علی رغمِ آن ضعفِ نهان، روحِ او را کمتر بیازارد. منبع: (21.3.2002/ 13 Stern) 
تعمد داشتم تا با مرور دور دیگر «جنگ سرد» که به روال معمول پیرامون سالگشت های 7 و 8 ثور؛ در رسانه های برون مرزی و درون مرزی مختلف کشور به راه می افتد؛ مبانی ایدئولوژیکی و مخصوصاً ترفند های بازی با افکار و احساسات و وجدانیات عامه را درین کار زار؛ تبیین و آشکار سازی نمایم.
باز هم شاهد یک نشست سه جانبه دیگر هستیم، نشست های سه جانبه از لحاظ عرف سیاسی امروز معمولا به نشست های اطلاق میگردد که یکی از کشور ها های غربی حلقه وصل شود بین افغانستان وپاکستان،محل این نشست ها گاهی واشنگتن، گاهی لندن ،گاهی استانبول وزمانی هم بروکسل مرکز منافع غربیها میباشد که نشست فعلی از طرف وزیر خارجه آمریکا بنام ضمانت منافع افغانستان پاکستان عنوان گردیده واینکه کدام منافع وچگونه روی آن طور ضمنی بحث میکنیم.
*****
*************
فروغ‌الزمان فرخزاد شاعر معاصر ایرانی هشتم دی‌ماه ۱۳۱۳ در محله‌ی امیریه تهران، کوی خادم آزاد به دنیا آمد و در ۳۲ سالگی بر اثر تصادف اتومبیل درگذشت. وی که بعد از نیما یوشیج، در کنار احمد شاملو، مهدی اخوان ثالث و سهراب سپهری از پیشگامان شعر معاصر فارسی است، اکنون ۴۶ سال از مرگش می‌گذرد.
جناب جنرال نبی عظیمی در جواب سوال برایم گفته اند:
از طریق رسانه ها آگاهی یافتم که دولت افغانستان تصمیم دارد هشت ثور را بخاطر پیروزی مجاهدین تجلیل نمایند میدانم ممکن عده ای از این نوشته ام آزرده و تعداد این حقیقت تلخ را تائید نمایند به حکم وجدان قلم گرفتم در باره هفتم ثور و هشتم ثور چیزی نوشتم و با شما شریک ساختم امیدوارم قضاوت عادلانه را انجام داده باشم ، هفتم ثور سال ۱۳۵۷ و هشتم ثور سال ۱۳۷۱، دو رويداد متقابل و در عین زمان، دو رويداد مصیبت بار در تاريخ افغانستان است. اما از نظر پيامد، براي قربانيان و آسيب ديده گان، جنگ های هردو رويداد تفاوتي ندارد.
افغانستان در حلقه تیم ها وگروه های بحران آفرینو رسانه های بحران سنج گیر مانده است یکی با بی کفایتی ، بی مسئولیتی وبی تفاوتی آفت بحران را توسعه وگسترش میدهد وگروهی در بیرون عمق بحران وپیامد های آنرا در ایندۀ افغانستان ذره بینی میکند وبد تر از همه اینکه مردم مظلوم افغانستان در برابر اثرات بدی بحران دست بسته اند وحتی کوچکترین چانس بخاطردفاع در برابر هجوم مصیبت های ناشی از بحران وفرار را ندارند.ملت را قصدا اسیر پنجه بی رحم بحرانهای فراگیر وغم انگیز ساخته اند. آفریدگاران بحران: اینکه عامل زایش وافزایش بحران در کشور کیست نیازی به پاسخ ندارد،آری شلاق بی عدالتی وبی کفایتی حاکمان خود پسند روح ملت را خسته و وهوش هواس را بغارت برده است میدانید در
************ 
روشنفکری دینی است و یا دینی و غیر دینی ندارد!
ـ بخش3ـ مبانی حقیر و فلاکتبار ایدئولوژیهای منم گویان افغانستانبا مسرت فراوان به اطلاع میرسانم که به ارتباط بخش دوم بحث “مبانی حقیر و فلاکتبار ایدئولوژیهای منم گویان افغانستان”؛ واکنش های وزین، مؤقر و تأمل برانگیزی دریافت داشتم.
حامد کرزى : “ما صلح ميخواهيم به هرقيمتى که باشد.”
به آرمان شناسایی، پیدایی و زنده شدن شناسه ی تباری جامعه ی خویش در بستر تاریخ و آگاهی از آبشخور رودبار فرهنگی مان در سیر زمان در تکیه به استوره و تاریخ در پهنه ی جهانی که بایگانی شده اند؛ و به آماج خیزش از دهلیز های تنگ و تاریک گمنامی، بی نشانی و نامهای ناشناختنی؛ پس از یازده سال پژوهشها به این برآیند رسیدم که مردمان ما از نگاه تباری نه آریایی بوده و نه کشوری به نام آریانا در جغرافیای سرزمین ما وجود داشته است. در این زمینه یادداشت ِ پُر سندِ را زیر نام {آنهایی که پافشاری بر آریانا و آریایی میدارند در پی راندن تاریخ و فرهنگ هزاران ساله ی سرزمین ما می باشند} نبشته نموده ام که در برخی از رسانه ها از میان روزنامۀ ماندگار، سایت خاوران، سایت کوفی، مشعل و چند دیگر به نشر رسیده که دوستداران میتوانند به این نشانی سری بزنند:.