سرزمینی که کاخ انسانیت هر روز در آن بیرحمانه پرپر می شود
هرچند بحث بر سر پیش گیری از فروریزی کاخ انسانیت و افتادن سنگ ریزه های آن از برج و باروی انسانیت در کشوری مانند افغانستان که از چندین دهه بدین سو این کاخ با شکوه در آن به گونۀ دردناکی در حال فروریختن است و تاسف بار این که هنوزهم در حال فروپاشی قرار دارد و هر روز خشتی از بنای استوار آن بر زمین می افتد، شاید بحثی تاریخ گذشته باشد؛ زیرا این بحث باید سال ها پیش به شدت مطرح می شد تا امروز در جایگاهی قرار می داشتیم که در برابر انسانیت این قدر خجل زده و شرمساز نمی بودیم. در آن صورت اشک ریزی در پای تخریب سینما پارک هم معنا پیدا می کرد؛ اما ده ها دریغ و درد که بسیاری عزیرانی که برای تخریب سینمای پارک گریستند و شب زنده داری ها کردند؛ یک روز هم نشد که اشکی در پای یتیم شدن انسانیت بریزند. در پای عزیزی که از چندین دهه بدین سو بیرحمانه در کشور ما پرپر می شود و فریاد در گلو شکستۀ انسانیت در آن سخت ضجه می کشد؛ اما باز هم به گفتۀ معروف « هر ازگاهی که ماهی را از آب بیرون کنی زنده است» بحث انسانیت هنوز هم شاید زیاد زاید و مصرف گذشته نباشد.
