دسته: مسایل اجتماعی

سمنگان یکی از مناطق کهن با تاریخ دیرینه آن یکی از ولایات تورکستان جنوبی می باشد. در اکثر تواریخ و لغات نامه های گذشته و معاصر فارسی ذکر آن نیز بنام یکی از ایلات تورکستان قید و ثبت  گریده است . 

مردمان آن به سوار کاری مشهور بوده در بزکشی ( اوغلاق در اصل آلاق می باشد ) و شکار به ویژه آهو علاقه فراوان دارند ، همچنان در  رشد فرهنگ،  زراعت وصنعت نیز سطح بالایی دارند که از جمله بادام آن شهرت جهانی دارد. 

در گذشته های دور قبل از اسلام در این سر زمین دین زرتشتی و بودایی حاکم و ساکنین آن پیرو  این دو آئین بوده اند که نماد های باقی مانده آن گواه این حقیقت است .

در سمنگان ساکنین بومی آن اقوام تورک با قدمت چندین  هزار ساله داشته عبارت از اوزبیک ها مشتمل بر اقوام  قونغرات، لقی، بیک،سرای، اویماق، تاتار، تورکمن،چغتای،قپچاق وغیره می باشند  زندگی دارند و هم اقوام تورک فارسی زبانان  عبارت از ( تاجیک و هزاره ) می باشند که  در حدود ٪۵۰ آنها به زبان مادری( اوزبیکی) صحبت می کنند . اکثریت جمعیت این ولایت  حدودا ٪ ۹۰  تورک می باشند. 

ادامه خواندن سمنگان چه معنی دارد؟ – : بهرالدین شارق

سال‌ها پیش از امروز، هنگامی که ۱۵ ساله بودم و تازه در آستانه‌ی جوانی قرار داشتم، در رخصتی‌های ۳ ماهه‌ی تابستانی با مادرم و دو خواهرم از “پل‌خمری” به “کابل” می‌آمدم.

کابل آن سال‌ها هوای پاک، مردمان شهرنشین و خوش‌ مشرب داشت. 

پوشیدن پتلون‌های “کاوبای پاچه‌قات” و بلوزهای نیم‌قُوله‌ی “جوزف” تازه مُد شده بود.

خویشان و بستگان ما نسبت به خانواده‌ی ما که نادار بودیم، مُعتبر (متمول) بودند.

ادامه خواندن ماجرای غمگین بودن خودم : جاوید فرهاد

این روایت به‌سال‌ها پیش بر می‌گردد؛ به‌ سال‌هایی که ما در شهر “پل‌خمری” می‌زیستیم و بابیم (پدرم) که کارگر نساجی بود، هفده‌صد افغانی تن‌خواه داشت.

پنج‌سر عیال بودیم؛ من، دو خواهرم، مادرم و بابیم که شب‌وروز کار می‌کرد تا شکم گرسنه‌ترینان را در خانه سیر بسازد و مصرف خوراک، پوشاک، قلم و کتاب‌چه‌ی من و خواهرانم را بدهد، و به مادرم سالانه یک کالای نو بخرد.

ادامه خواندن ماجرای درد ناک عسل نخوردن : استاد جاوید فرهاد

نامش “پیرمحمد” و مشهور به “پیروی بچی اَدی” بود.

چندین دهه پیش از امروز در شهر کهنه‌ی کابل می‌زیست و از کاکه‌ها و جوان‌مردان بنام روزگارش بود.

مردمان کابل قدیم به دلیل آن‌که پیرمحمد پدرش را در کودکی از دست داده بود، او را “پیروی بچی ادی” می‌گفتند و یگانه پسر مادرش بود و او هم هیچ‌کسی جز همان مادر نداشت.

از کودکی مزه‌ی تلخ بی‌کسی (یتیمی) را با ده‌ها محرومیت دیگر در زنده‌گی تجربه کرده بود؛ اما آزاده‌گی، سخاوت و کاکه‌گی از رفتار، گفتار و سیمایش خوانده می‌شد.

یک‌شام که سرمای توان‌فرسا از لای ارسی‌های چوبیِ چهارمغزی رنگ‌رورفته به درون اتاق‌ها نفوذ می‌کرد و در بیرون برف سنگین می‌بارید، پیروی بچی ادی برای خریدن دو قُرص نان خاصه‌ی گرم از خانه بیرون شد.

دَمِ نان‌وایی “خلیفه خالوی پهلون” ایستاد و   پولش را از جیب بغل واسکتش کشید و با ادای ویژه‌ گفت:

” السلام و علیکم بادار جان، دو تا نان خاصه خو بتی!”

ادامه خواندن روایتی از « پیرو ی بچی آدی» : استاد جاوید فرهاد

آريانای کهن ، خراسان ديروز که در ادبيات معاصر ما بنام سرزمين خورشيد نيز ياد گرديده و افغانستان کنونی ، مهد پرورش نوابغ ، فلاسفه ، حکما ، دانشمندان ، شعرا و نويسندگان است. ما در حوصلهً اين برنامه از معلم ثانی فارابی ، ابن سينای بلخی ، ابوريحان البيرونی ، رودکی پدر شعر فارسی دری ، ظهيرفاريابی ، مولانای بلخی ، ناصرخسرو بلخی قبادِيانی ، فردوسی ، حافظ ، سعدی ، خيام ، رابعهً بلخی ، مولانا جامی هروی و سنايی غزنوی نمونتا نام ميگيريم و بدون شک پروفيسور غلام محمد ميمنگی را از جملهً اين شخصيت های نامور بحساب می آوريم که متاسفانه در موردش کمتر حرف زده شده و خواسته اند او را به فراموشی بسپارند. من به نوبهً خود از پروفيسور شهرانی در تدوين کتاب  356 صفحه ای پيرامون شخصيت پروفيسور ابراز امتنان می نمايم.

جناب دوکتور شهرانی در مقدمهً کتاب ، پروفيسور ميمنگی را گرامی مرد هنر و فرهنگ تاريخ معاصر افغانستان و از اساس گذاران تحول فرهنگی کشور ميداند و می افزايد که وی در افغانستان بار اول عنوان پروفيسوری را حاصل ميکند و به اين ترتيب ارزش هنر و فرهنگ را بيشتر از ديگران به جامعهً ما عملا به ازمغان می آورد. اگر وی يکی از اعضای خاندان برسر اقتدار ميبود ، بدون شک او را شاهنشاه هنر ، نابغه و علامهً دوران می خواندند ولی او گروگان و اسير يک حکمران مستبد مثل عبدالرحمن است که به ارزش کارهای پروفيسور نمی توانست پی ببرد و حاصل استعداد سرشارش را چون مال غنيمت و گنج باد آورده می شمرد.

آقای برهان الدين نامق ، استاد دانشگاه بين المللی اسلامی ، اسلام آباد شخصيت ديگريست که مقدمهً بس رسا و با محتوا بر زندگی و کارنامه های پروفيسور تحت عنوان ” هنرنقاشی در افغانستان” نوشته و بر سابقهً هنر در منطقهً ما که به سده های پيش از ميلاد ميرسد روشنی انداخته و عصر تيموريان هرات را دورهً روشنگری و رنسانس شرق خوانده است.

ادامه خواندن شرح احوال و آثار پروفيسور غلام محمد ميمنگی : خالق بقایی پامیرزاد

شاد روان غلام محـمد غبار، دانشمند و تاریخ نویس شناخته شده افغانستان، که خود روزگار پرجوش و خروش کاکه ها و جوانمردان کابل و دیگر ولایات کشور را اندکی دیده و خاطراتی را از این گروه مردمدار را به خاطر دارد، در کتاب افغانستان در مسیر تاریخ، در این مورد نگاشته است: « اینها در کابل به عنوان کاکه، و در قندهار به عنوان (جوان) تا قرن بیستم عمر نمودند.

کاکه دوست، بچه آذر، 

بچه بهایی،

 پیرو بچه ادی،

 کاکه طلا،

 کاکه نقره،

 کاکه شکور،

 میرزاعبدالعزیز لنگرزمین،

 صوفی غنی و غیره از مشاهیر این فرقه در قرن نزدهم و بیستم در کابل می باشند. کاکه های کابل، در پائین چوک، شور بازار، مراد خانی و چنداول حلقه های جداگانه و رؤسای علیحده داشتند. 

ادامه خواندن از عیاران تا به کاکه های کابل : داکتر یقین

غزنی از جمله‌ شهرهای امپراتوری های بزرگ گذشته افغانستان به شمار می‌آید که قدامت تاریخی کهن دارد، از بالاحصار گرفته تا زیستگاه و آرامگاه‌های سلطان محمود غزنوی و شاعر نام‌آور ادبیات دری کشور سنایی غزنوی. با توجه به  مکان های تاریخی و تمدنی این شهر، جذب اعضای سازمان های علمی و فرهنگی کشورهای اسلامی”آیسیسکو”  را به خود گرفت، جلسه‌ی که در سال 2007 میلادی در شهر «طرابلس» لیبیا روی این موضوع برگزار شد، ولایت غزنی را به عنوان پایتخت تمدن اسلام انتخاب شد. از همان سال به بعد برنامه های بزرگ توسعه‌ا‌ی در این ولایت به راه انداخته شد؛ از جمله‌ی مهم‌ترین پروژه ها، پروژه‌ی ساختمان مرکز ثقافت اسلامی در مرکز غزنی بود، بعد از انتخاب شهر زیبا و فرهنگ پرور غزنی به عنوان مرکز ثقافت اسلامی، کار این پروژه تحت نظر ریاست تصدی ساختمانی بنائی وزارت شهر سازی و مسکن حکومت قبلی به تاریخ 15/3/1391، آغاز و در 16/8/1395، تکمیل گردید.

ادامه خواندن ساختمان ثقافت؛ اسلامی در آستانهء تخریب : هادی عزیزی

شیخ الرئیس ابوعلی سینا بلخی، ‌حسین بن عبدالله ملقب به ابن سینا طبیب معروف جهان، کی بود؟

ابن سینا بلخی، طبیب، منجم، نویسنده، متفکر و دانشمندی که از جمله بزرگترین افتخارات علمی و فرهنگی افغانستان و جهان به شمار میرود، در سال ۳۷۰ هجری قمری مطابق سال ۹۸۰ میلادی (تاریخ دقیق روز و ماه در دست نیست اما گفته میشود که به تاریخ ۲۲ اگست ۹۸۰م) در قریهٔ “افشانه” نزدیک بخارا دیده به جهان گشود.

پدرش عبدالله از بلخِ افغانستان و مادرش ستاره نام داشت که از بخارا (ازبکستان امروزی) بود.

پدر ابن سینا که به حیث کارمند بلندرتبه مالی در حکومت نوح ابن منصور سامانی کار می کرد، به دلیل ماموریت و وظیفه اش به بخارا، کوچیده بود.

ابن سینا تا سن ده سالگی علوم متداوله عصرش را آموخت و در این سن تمام قران را نیز حفظ نموده بود.

ادامه خواندن شیخ الرئیس ابوعلی سینا بلخی : دکتور ناصر اوریا

این کوزه‌گر دهر چنین جام لطیف

می‌سازد و باز بر زمین می‌زندش

آن روایت‌گر بزرگ، خود به روایتی بدل شد …

درختان انبوه شاخ ادبیات و فرهنگ افغانستان یگان یگان فرو می‌غلتند و سر بر خاک غربت می‌گذارند. درختان انبوه شاخ ادبیات و فرهنگ افغانستان چارۀ دیگری ندارند، جز آن كه مرگ را پذیرا شوند، بی آن كه زمزمۀ نسیم آشنایی از سرزمین خود بشنوند. فرو افتادن هر درخت در این باغ‌ستان سوخته مصیبت بزرگی‌ است و اما مصیبت بزرگ‌تر این كه هنوز نفس مسیحایی بهار، مژدۀ از رویش‌های تازه ندارد.  هنوز روشن نیست كه تا فصل شگوفه چندین و چندین بهار فاصله است. هنوز روشن نیست كه زمستان سوزان غربت چی یلداهای دردناكی دیگری را تجربه می‌كند. 

ادامه خواندن آن روایتگر بزرگ ؛ خود به روایتی بدل شد …: نوشته؛ استاد پرتو نادری

دکترملک ستیز  فرزند امیرمحمدخان خوشیوال در 2 ماه می سال 1964 درولایت خوست افغانستان دیده به جهان گشود. ابتدائی را در مکتب عبدالعی مستغنی شهر کابل و دوره متوسطه و لیسه را در لیسه عالی حبیبه به انجام رسانیده است .

بعداٌ دررشته حقوق ومناسبات بینالمللی در  دانشگاه روابط بینالملل مسکو  درسطح ماستری علوم درس خواند وبعد ازمهاجرت  به کشور  دنمارک برای  دوسال درمرکز  مطالعات  ستراتیژک وانستیوت  حقوق بشر آنکشور به  تحصیلاتعالی  پژوهشی  پرداخت .

ملک ستیز ازسال 1999 میلادی  به اینسو دربخش مناسبات جهانی  انستیتوت حقوق بشر  دنمارک درسمت  مشاوریت ارشدایفای  وظیفه مینماید  اودرمدت شانزده  سال کار  تحلیلی و تحقیقی  تجارب زیادراد رروابط بینالملل درکشورهای افریقایی، جنو ب شرق اسیا، اسیای  میانه و  اروپا یی غربی به دست آورد .

ادامه خواندن ملک ستیز کیست ؟ : محمد عمرهژیر

 عزا داران حسینی همه ساله از دهم محرم الحرام سال‌روز شهادت سرور و سالار شهیدان امام حسین علیه السلام در سراسر جهان مجالس سخن‌رانی، مداحی، سینه زنی و ختم قرآن عظیم الشان را بر پا می دارند. این عزا داری ها منوط به خود شناسی، خدا شناسی و شناختن پیامبر خدا و اهل بیت پیامبر علیه السلام است.

دنیای فعلی عصر جهانی شدن و تکنالوژی است، امروز ما بهتر می دانیم که قیام امام حسین در عاشورا برای احیای دین جدش رسول خدا بود و مبارزه اش با حق طلبی بود نه برای جا طلبی و قدرت طلبی و نیک نامی! ما شاهد عزاداری ها برای امام حسین در سراسر جهان هستیم و می بینیم که کشورهای غیر اسلامی نیز از محرم تجلیل می کنند و راه امام حسین را سر لوح زندکی شان در بعدهای اجتماعی،سیاسی، فرهنگی و حکومتداری قرار می دهند. 

ادامه خواندن چالش های عاشورایی ؛ حکومت و مردم : استاد هادی عزیزی

قاره آسیا با عظمت ترین بخشی از کره زیبای زمین است که چهل وشش کشور ثروتمند جهان را به خود اختصاص داده است . 

این قاره ای ثروتمند ، جغرافیای بیش از چهل ویک میلیون کیلو متر مربع «کره زمین» را احتوا کرده است که بلند ترین قله های سربه فلک جهان را در دلش دارد . 

این قاره کهن وباستانی ما جمیعت بیش از چهارملیاردویکصدوبیست میلیون نیروی انسانی را « احصاییه سال 2010 » در خود متوطن نموده که تقریبا« 60 فیصد » نفوذ جهان را در آغوش پر عطوفتش تغذیه میدارد . 

این پرجمعیت ترین قاره ای جهان با ثروتمند ترین طبیعت ، لشکر های فقیری را بازندگی زیرخط فقر در خود متحمل شده و‌بیش‌ترین قربانی های انسانی جهان را براین پیکر جهان تحمیل نموده اند ؟

ادامه خواندن تشکیل اتحادیه آسیایی ، پاسخ مثبت بر ضرورت کنونی تاریخ قاره ای ماست : عبدالسمیع کارگر

لاله”اوتار سِنگ” مشهور به”حکیم‌جی”، سال‌ها پیش در “هندو گذر” کابل می‌زیست و در “سنگ‌تراشی” دکان عطاری داشت.

دختری داشت “رجنی” نام که بسیار زیبا بود. موهای درازِ سیاهِ تا کمر افتاده، چشمانِ میشی و کلان، قدِ متوسط، ابروان درشت، پوستِ گندمی و لب‌های سیاه و آمیخته با رنگِ جگری‌اش، از هر بیننده‌ای دل می‌ربود.

هنگامی که رجنی از کوچه می‌گذشت، بوی تن عنبرآلودش به دماغ اسد که دکان بقالی داشت، می‌خورد و دیوانه‌اش می‌کرد.

می‌خواست موهای سیاهش را با انگشتانش نوازش نماید، دستش را در دست بگیرد و به‌چشمان میشی‌رنگش ساعت‌ها نگاه کند.

ادامه خواندن قصه‌ی عشق “رجنی” و “اسد” : استاد جاوید فرهاد

مجموعهٔ داستان«مسافر سیاه» نوشتهٔ نجیب روشن به دستم رسید. این مجموعه یک داستان کوتاه و دو داستان دراز دارد که انتشارات فردا آن را در ۲۰۳ صفحه چاپ کرده است. داستان‌ها بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ نوشته شده‌اند.

در داستان دراز «بازگشت» جوانی پس از بیست سالی از خارج به کابلِ دور اول ظالبان می‌‌رود و با«دگرگونی‌های عمیق در تمامی ذرات زندگی شهری»رو‌به‌رو می‌شود: با کتابخانه‌یی‌که به مستراح مبدل شده، با لیسهٔ ملالی‌که خالی از شاگردان است و شهری‌که زمینهٔ قصاص و اختطاف و ترس و خفقان است.

   «دیدار در آخرت» روایت داستانی فرو ریختن برج‌های  دوگانگی‌ مرکز تجارت جهانیست‌که ما را با رخ درونی‌تر تروریزم رو‌به‌رو می‌کند. از نیمهٔ دوم داستان نویسنده «جنیفه»،دخترکی‌‌که در روز یازده سپتامبر کشته شده،را با مریم، دخترکی‌که در حملهٔ انتحاری در افغانستان جان خود را از دست داده، در بهشت تعقیب و تصویر می‌کند. بهشتی‌که به زعم نویسنده پر از نویسندگان و هنرمندان و فیلسوفان و حتی حیوانات گوناگون است؛ اما در آن خبری از انتحاری‌ها و تروریست‌ها نیست.

ادامه خواندن « مسافرسیاه » مجموعه داستان از نجیب روشن : معرفی کننده؛ خالد نویسا

مبارزه طبقاتی میراث بنیان گذاران سوسیالیسم علمی،کارل مارکس،و فریدریش انگلس است!

درگرامی داشت از ۱۲۸ سال در گذشت فرید ریش انگلس بنیان گذارسوسیالیسم علمی:

فرید ریش انگلس در ۵ ام آگست / اوت، ۱۲۸ سال قبل در لندن – انگلستان، در گذشت.

“…..فرید ریش انگلس، با دوست تمام عمرش، کارل مارکس دیالکتیک را سرازیر نموده، وبه مارکس کمک نمود تا اقتصاد سیاسی را مورد نقد قرار دهد، و مبارزه طبقاتی را بمثابه انگیزه اصلی تاریخ توسعه داد.

 ما بمثابه ادامه دهنده میراث فرید ریش انگلس، به ایشان میگوییم  که ممنون شما هستیم! “

ادامه خواندن یادوارهء از فریدریش انگلس : ترجمه ازعارفه ورحمت ایماق

۱. زبان وحشتناک مرگ برای انسانیت است. در این زبان تنها ادبیات کشتار، شکنجه و اهانت را می‌شنوید، می‌خوانید و در نهایت مجبور می‌شوید تا بنویسید. 

۲. نگاه خفت‌بار ظلمت است. در چشمان آن تنها انتحار، انفجار و سرکوب را می‌بیند. وقتی چشمان شما با آن پیوند می‌یابد، خشم بدن شما را فرا می‌گیرد و حاضر به قربانی می‌شوید، قربانی خود و خانواده خود برای اهداف رهبرانی که خود عاشق زندگی هستند.  

ادامه خواندن رادیکالیسم یا تند روی دینی چیست؟ : نوشتهء ملک ستیز

 

در دفاع از حق حیات و حقوق حقه انسانی همسلکان مظلوم ما 

تهدیدهای امنیتی برعلیه څارنوالان و قضات دولت قبلی افغانستان ، وکلای مدافع و اعضای خانواده‌های آنان کماکان دوام دارد و این بخش آسیب پذیر جامعه افغانستان اماج قتل‌های هدفمند از جانب گروپ‌های طالبان و ترور جنایت کاران حرفوی، و انتقام گیری قاچاق‌چیان مواد مخدر و عاملین فسادهای بزرگ و سایر تروریستان قرار دارند .

بعد از سیطره طالبان  بر ولایات و بخصوص شهر کابل و شهرهای بزرگ ( ۳۶ ) هزار زندانیان شامل جنایت کاران و قاتلین حرفوی، تروریستان داعش و القاعده، مجرمین وابسته به مافیای زنجیری تولید و قاچاق موادمخدر، متجاوزین جنسی بر زنان و اطفال از زندان ها رها گردیدند . این جنایت کاران می‌دانند که با اقامه دعوی از جانب کدام څارنوال و حکم محکمه توسط کدام قاضی صادر و محکوم به جزأ شده اند و اکنون  در جستجوی این تطبیق کنندگان قانون اند تا آنها را ردیابی، اختطاف و به قتل برسانند .

ادامه خواندن ترور وقتل څارنوالان و قضات افغانستان : میرعبدالواحد سادات

 سال‌ها پیش از امروز، در گذرِ “شوربازار” کابل، مردی به‌نام “کاکه رجب” در یک هوتل تنگ و تاریک که دیوار‌های کاه‌گِلی دود زده داشت و چند تصویر رنگ‌ورو رفته‌ی هنرپیشه‌های سینمای هند مانند: میناکماری، دلیپ‌کمار، مدهوبالا و داراسِنگ در آن آویخته شده بود، کباب می‌پخت.

هنگامی که از آن‌جا می‌گذشتم، می‌دیدمش که با چهره‌ی پر از چین و چروکش که احتمالن حکایت از دردهای گذشته‌اش داشت، در لابه‌لای دودِ دل‌انگیزِ کباب، پنهان و پیدا می‌شد و با پکه‌ای که بر دست داشت و بر کباب می‌زد، بلند بلند و حسرت‌‌آمیز زمزمه می‌کرد:

 “چرسه زدم مست و خماری منم

کاکه‌ رجب خانِ کبابی منم”

ادامه خواندن قصهء کاکه «رجب» کابلی : نوشتهء استاد جاوید فرهاد

طالب بگو که آمدنت از کجا شده

کاینسان دلت به وحشت و بر قتل ما شده

تو  اهل باغ وحشی و یا نسل آدمی؟

والله قسم که کار تو کار بلا شده

بنگر چه سان زمین تو آتش گرفته است

ادامه خواندن خطاب به طالب ها : نوشتهء – هارون یوسفی

https://www.youtube.com/watch?v=yLRqOwi7iOw
تانگری آ تینی آ یتیب، چاریارباصف

اولیا لر نی آیتیب.

دوست عسکرلر، دوست قاچمنگلر

خفه بولمنگ کوپ ییغله منگ، ازلده قسمتده باردور

ادامه خواندن آتگه مینینگ عسکرلر : نوشتهء داکتر فیض الله ایماق

کافی “الله‌داد” مشهور به “بچی للی”  در “پایان‌چوک” همیشه پُر از آدم بود‌؛ کاکه‌ها، ملنگ‌ها، پهلوانان، نوازندگان و آوازخوانان کوچه‌ی خرابات مانند: استاد محمد حسین سرآهنگ، استاد هم‌آهنگ، استاد الفت‌آهنگ، امانی، استاد غلام نبی دل‌رُبا نواز، استاد هاشم چشتی طبله‌‌نواز و شمار دیگر روی تخت‌های چوبی کافی می‌نشستند و آرام آرام چای سبز را با نقلِ بادامی تناول می‌نمودند.

دودِ کباب با روغنِ دنبه و بوی نانِ گرمِ خاصه، عطر دل‌انگیزی را در فضا پخش می‌کرد و هر ره‌گذری را وامی‌داشت تا چند سیخ کباب را حتمن نوشِ جان کند.

تایپ‌ریکاردر دودزده‌ی ۵۳۰ که بالای سر صاحبِ کافی مانده شده بود، آهنگ‌های قدیمِ هندی را پخش می‌کرد:

ادامه خواندن روایتی ازکابل قدیم وآدمهای خوبش : نوشتهء استاد جاوید فرهاد

خلیفه بازمحمد مشهور به “بازو”، شاگردان زیادی در پهلوانی داشت؛ اما گویا همیشه بخت با او یار نبود؛ زیرا هیچ شاگردِ او در میدان پهلوانی بُرد نداشت.

خودِ خلیفه “بازو” هم در تمام عُمرش یک کُشتی را نبرده بود و به گفته‌ی مردم، بیش از چهل بار “خویده” بود؛ اما جالب این بود که هیچ‌گاهی باخت‌های پی‌همش را به رُخ نمی‌آورد و هنوز امیدوار به‌پیروزی شاگردانش بود.

خودش دیگر برای رفتن به “ارکاره” (میدان پهلوانی) پیر شده بود.

ادامه خواندن ماجرای خلیفه بازمحمد؛ مشهور به « بازو»: نوشتهء استاد جاوید فرهاد

مـــحــمــدحسن  نــیــر  بـــیــات

حسن  نیر  بنات از نخستين  فارغان بخش  روزنامه نـگاری  فاکولته  ادبيات دانشگاه  کابل  است. سال (۱۳۴۳ هـ ش ) بيشتر از ربع   قرن در لسانه های  گروهی  کشور خدمت  کرده  است. سر محرر و نگارندهء  مسُول  شماره  های  ایام  تعطیل  روزنامه  انیس  و مبصر سیاسی  مجله ژوندون بود. 

دوکتاب   پرامون  أصول  روزنامه  نگاری  رااز  انگلیسی  به  دری  برگردانده و به  همت  اتحادیه  ژورنالستان افغانستان   چاپ شده  است . او عضو  رهبری   اتحاديه  نیز  بود.

ادامه خواندن زندگینامه محمد حسن نیر بیات را در صفحه (۳۰۴ تا۳۰۷) کتاب کی کیست نوشته؛ پروفیسور رسول رهین ؛ خواندم : نوشته ماریا دارو

1- فرزندم هیچکس و هیچ چیز را با خداوند شریک مکن!

2- با پدر و مادرت بهترین رفتار را داشته باش!

3- بدان که هیچ چیز از خداوند پنهان نمی ماند!

4- نماز را آنگونه که شایسته است بپا دار!

5- اندرز و نصیحت دیگران را فراموش مکن!

ادامه خواندن یکصدوده پند از لقمان حکیم بر فرزندانش : داکتر رخسار حکیمی

سال‌ها پیش، در هم‌سایه‌گی ما در گذر “بارانه”ی کابل، مردی به‌نام حاجی “گُل‌محمد” مشهور به “حاجی گُلوی سودخوار” می‌زیست.

کوچه‌گی‌ها می‌گفتند که او ثروت کلانی را از راهِ سودخواری گَرد آورده‌است.

ظاهرن کم‌گپ و خاموش بود و جمعه‌ها برای ادای نماز با پیراهن و تنبان سپید و دستار ابریشمی که بر سر می‌بست، به مسجد قدیمی کوچه‌ی ما می رفت.

مردم محله؛ یعنی بارانه‌ای‌ها، سخت ازش نفرت داشتند.

بیش‌تر آدم‌های نادار و نیازمند نزدش می‌رفتند و در ازای سود، ازش پول می‌گرفتند.

یک‌روز او مُرد و سرانجام رازِ شگفتِ سودخواری‌اش از سوی کسانی که ازش پول سرِ سود گرفته بودند، افشا شد….

ادامه خواندن ماجرای « حاجی گُلوی سودخور » : استاد جاوید فرهاد