طالبان با صدور آخرین فرمان زن ستیز بر خود اتمام حجت کردند و آخرین میخ را بر پنجه های زخمی زنان مظلوم افغانستان وارد کردند. طالبان با این فرمان ثابت کردند که تمامی دغدغه های آنان را نحوهء به اسارت کشیدن هرچه بیشتر زنان تشکیل می دهد. این فرمان از عمق احساس خشونت بار طالبان نسبت به زنان پرده برداشته و نه تنها آشتی ناپذیری طالبان با زنان این قشر دردمند و مظلوم را به اثبات رساند؛ بلکه به این حقیقت نیز مهر تایید گذاشت که طالبان آنقدر در پیوند به زنان عقده دارند که ملاها و مفتی های آنان تمامی تلاش های شان را در راستای ارضای عقده های تفنگداران شان برای به اسارت کشاندن زنان متمرکز ساخته اند. از جفا ها و بی حرمتی های بی شمار و ستم روایی طالبان به زنان طوری فهمیده می شود که طالبان را زنان به دنیا نیاورده است و آنان مانند گیاه های خودرو سبز شده اند.
طالبان با تلاش های مذبوحانه می خواهند، نقش سازندهء زنان را در جوامع اسلامی نفی کنند و از این رو از زن تابلوی دیگری ساخته اند که با تابلویی که قرآن از زن ارائه کرده است، متفاوت می باشد. چنانکه قرآن کریم در آیه 35 سوره احزاب زن را نیمه واقعی امت اسلامی معرفی کرده و نقش و سهم او را در طی مدارج انسانی چون نقش و سهم مردان، تعیین کننده خوانده است. این نکته را پیامبر اسلام نیز در پاسخ أسماء دختر عمیس و دیگر زنان مدینه گوشگزد کرده بود.
