سال 1354 خورشیدی روزبیست و چهارم جوزا بود که استاد را از نزدیک دیدم. آن دیدار با خاطرۀ بزرگی برای من پیوند می خود. روزی که برای استاد حیدری، محمود فارانی به مناسبت روز مادری جایزۀ ادبی داده بودند و برای من که هنوز دانش‌جوی دانشگاه کابل بودم نیز چنین جایزه‌‌یی داده بودند.
در دهۀ شست خورشیدی پیوندهای دوستانۀ من با استاد بیشتر شد و هربار که دلم برایش تنگ می شد می رفتم به کتاب‌خانۀ عامه، می دیدمش و از به سخنانش گوش می دادم.
عمر استااد دراز باد! 
این نوشته را که چند سال پیش نوشته بودم، حال به مناسبت هشتاد ساله گی استاد برایش اهدا می کنم. هرچند می دانم هدیه‌یی درخور آن مرد بزرگوار نیست.
حیدری وجودی آخرین حلقه از سلسلۀ شاعران عارف
اگر سخن به مطلقیت نگفته باشم، استاد حیدری وجودی را می‌توان آخرین حلقه از سلسلۀ شاعران عارف در افغانستان دانست.
حالا شاید چنین بزرگوارانی در گوشه و کنار این سرزمین زیست می‌کنند و با دم گرم عرفانی خویش در پیکرۀ شعر شور و حالت عارفانه می آفرینند؛ اما با دریغ من در زمینه آگاهی و شناختی ندارم. ادامه خواندن استاد حیدری وجودی شاعر عارف روزگار ما هشتاد ساله شد: پـرتـو نـادری
