دسته: فرهنگ و ادبیات و هنر

     استاد رحیم الهام شاعر، پژوهشگر و زبان شناس بزرگ افغانستان بود. روانش شاد باد و نامش ستوده! مرد ظریف، قلندر، بی پروا به داوری های این و آن در بارهء خودش.
گاهی به شوخی می گفت: اگر من در زبان شناسی تبحر نداشته باشم تحوض دارم. استاد را نه تنها احترام بزرگ داشتم که دوستش نیز داشم. در سخنانش بسیار می آمد بچهء پدر. این سخنش هرگز از یادم نمی رود که شبی با استاد واضف باختری ، زنده یاد سلطان علی سحاب، من و شاید دوست دیگر به خانه ی استاد در مقابل باغ بالا رفتیم. نیمه شب زمستانی بود برف شدید می بارید . استاد دروازه خانه را تک تک زد صدای بانویی بلند شد، کیستی؟
استاد گفت: دروازه را باز کن که یک موج شعر هجوم آورده است. ادامه خواندن استاد رحیم الهام شاعر، پژوهشگر و زبان شناس بزرگ افغانستان بود : پرتو نادری

         سطری ننوشتم که نکردم عرق از شرم
        مکتوب من از خجلت پیغام سفید است
(بیدل)
ناصر امیری شاعر نویسنده و محقق ادبیات فارسی از خوبان ما اند که در شهر ونکوور کانادا با فامیل خود زندگی می‌کند
آهنگ‌های مشهور (دختر عموجان) و (مو طلایی) که شعر و آهنگ از ساخته‌ آن است در سال 1345خورشیدی به صدای وی از رادیو افغانستان پخش شده است
ضرب‌المثل داریم که میگویند:
(مشک آن است که خود ببوید، نه آنکه عطار بگوید)
قطعه شعر از داکتر صاحب را از کتاب (نوای غربت) از نشرات خانه فرهنگی مولانا برگزیدم تا با خواندن آن لذت برید و با معطری دلربای کیف کنید
عمر پر بار امیری صاحب دراز و با سعادت آرزو میکنم

گل واژه
یار من و نگار دلارای من، تویی
پنهان هر چی هستم و، پیدای تویی
جز در حضور تو، نگذارم نماز عشق ادامه خواندن ناصر امیری شاعر نویسنده و محقق ادبیات فارسی : امان معاشر

ادامه خواندن سـوخـتـم : م – اسحاق ثـنـا

  آهنگ ملا محمد جان را اولین بار خانم سلما نه بلکه شادروان استاد غلام حسین (پدر مرحوم استاد محمد حسين سرآهنگ) در سال ١٩٠٦/١٩٠٧ با آرکستر ساز های مشکی در شهر کلکته هندوستان اجرا و در ریکارد ثبت نموده است. «آهنگ معروف و تاریخی ملا محمد جان یکی از قدیمی ترین آهنگ های فولکلور یا محلی هرات باستان میباشد و در اصل سرود عاشقانه و بیان درد و سوزدل عایشه دختر عاشقیست که نذر گرفته بود تا در روز نوروز به مزارشریف به زیارت مولا علی (ع) رفته و دعا کند تا حاجت و آرزویش که رسیدن به ملا محمد جان است برآورده گردد.
در رابطه با آهنگ ملا محمد جان و داستا ن عاشقانه «عایشه و ملا محمد جان» در کتب مربوط به تاریخ هرات، روزنامه ها و جراید بارها مطالبی نوشته اند.
سرود عاشقانۀ ملا محمد جان بیانگر عشق واقعی این دو جوان بوده و داستانی دارد به این شرح: ادامه خواندن تاریخچه آهنگ ملا محمد جان – و اولین هنرمندی که این آهنگ را سروده است شادروان محمد حسین پدر شادروان سرآهنگ میباشد. از صفحه خاطرات وطن برای شما برگزیده ایم

   در سفارت کبرا و قونسولگری های افعانستان در کانادا بیشتراز ۵۰ دیپلومات کار می‌کنند در بین آن‌ها یک

 هموطن اوزبیک و یا از سایر اقوام تورک به چشم نمی خورد.

گفتنیست که   تورکان افغانستان در کانادا خود را با تمام قوانین کانادا عیار ساخته و مطایق این قوانین در تمام امور کانادا سهم فعال میگیرند.و کانادا را به مثابه ی کشور خویش دوست دارند.
هموطنان اقوام تورکان افغانستان در شهر گولف ایالت انتریو مکتبی را به ارتباط زبان مادری اوزبیکی ایجاد و تمام وسایل تدریسی را آماده ساخته‌اند و فعلن این مکتب فعال وبا معلمین مجرب تدریس می شوندو همه ساله شاگران از آن مکتب فارغ می گردند.

علاقمندی اقوام تورک افغانستان در کانادا به تدریس فرزندان شان بیشتر از وقت دیگر است.
چون می‌بینند که کانادا یک کشور نهایت پیشرفته، آباد و آزاد است و آنرا درک مردمش از علم و دانش می دانند و به این جهت در تربیه ی اولاد خود نهایت علاقمند اند.

مسابل علوم دینی در مسجد بزرگ که در شهر گولف اعمار نموده اند بصورت دقیق تدریس می‌شود و فرهنگ میهنی را بسط و توسعه می دهند. ادامه خواندن تورکان اوزبیک و تورکمنهای افغانستان در کانادا : امان معاشر

عبدالغفار فر زند سلطان مشهور به بابه قیران متولد شهر باستانی تاشقرغان یکتن از چهره های برجسته موسیقی مردمی کشور ما بوده است که قطعات وآهنگهایش تا به امروز به نام سبک قطغنی شهرت دارد و این سبک آمیزه ی از موسیقی ازبکی و ترکمنی سمت شمال افغانستان می‌باشد.
دسته هنری و همراهانش این نوازندگان بودند: حکیم تنبوری، صمد توله چی‌، شریف زیربغلی نواز، بابه نور و بچه رحمان.
هنرمند از یاد رفته ی دیگری بنام آق پشک ( پشک سفید ) نیز همروز گار بابه قیران بود که در نواختن دمبوره با او رقابت میکرد و این نکته ارزشمند در کتابی بنام ” موسیقی در فرهنگ صفحات شمال افغانستان “اثر پژوهشی پروفیسور مارک سلوبین،موسیقیدان ونظریه پرداز اندیشمند امریکایی تذکر رفته است که درسالهای 1967- 1968میلادی دراقامت پانزده ماهه اش در افغانستان به تحقیقات موسیقی فولکلور پرداخت. ادامه خواندن بابه قران و آق پشک : استاد وحیـد قاسمی

    هنر که دارای هفت شهر است ؛ یکی از شهر های ان شهر شعر است که در آن شاعران زنده گی معنوی دارند و با گرفتن الهام به سرایش شعر می پردازند و شاعران مجزا از دیگر هنر مندان دارای طبع گرم و دل نرم میباشند که با لبخندی شاد می شوند و با آژنگی به فر یاد می آیند.
قریحه ای شاعری ودیعه ایست که پر وردگارعالم برای عده یی ارزانی نموده است تا درد و آلام همنوعان را منعکس و ازین طریق خد متی به خلق الله نمایند.
یکتن از شاعران جوان ما که از دهکده ای غمها بر خاسته ودر غربت مهاجرت بسر می برد محترم محمد داود کبیر است ؛ وی فرزند شهید دگرمن محمد کبیر میباشد که پدرش توسط حفیظ الله امین میر غضب مانند سایر هموطنان معصوم به شهادت رسید و در آن هنگام این شاعر ؛ کودکی بود که به نوازش پدر اشد ضرورت داشت و سایه ای مهر پدررا از سرش بر چیدند ؛اما با سعی و تلاش مادر مدبر و ادامه خواندن شاعری از دهکده ای غمها
 محترم محمد داود کبیر : نـذیر ظـفـر

  موانست ها و همزبانی های دیر پای او با شعرای گرانمایۀ روزگارش ، شدن های پیهم و عطشناک او را بیشتر به تلطیف گرفت و حضور دایمی او در محافل آنها سبب شد که قطره هایی گرانبهایی را از رود طبع روان و قریحۀ توانا و خیلی ظریف آنان به تماشا بگیرد ، در آیینۀ شفاف آن قطره های زیبا دنیای آشفتۀ روحی خویش را بیشتر صیقل نماید و هر لحظه با دست یابی به نایافته ها و گم شده های خویش ، ظرفیت و مهارت  به خویشتن رسی و خود یابی های بازگشت به خویشتنی های اصیل ، کامل و سر شار از معنویت را بار بار در آنها به تجربه بگیرد  . این سوخت و ساخت های پیهم هر  آن از خامی های او کاست و به پختگی های او افزود .از همین رو او شاعر مجسم و وارث راستین نسلی از پاک بازان و حقیقی ترین راهپیمایان وادی پر فراز و فرود عشق و عرفان به حساب میرود و می شود گفت که او آخرین قافله از قافله داران غزل سرایانی است  که هنوز با همت تمام پیرانه سر بار غزل های سبز عاشقانه را با اشتیاق تمام به دوش میکشد . و از برکت شوق گزیده و بی پهنای این اشتیاق است  که او در آخرین قطار قافله داران پاکباز عشق و معرفت قرار بگیرد و با شرب دمادم از چشمۀ زلال معنویت آنان بی اندکترین تانی کاخ بلند شعر را در ادامه خواندن حیدری وجودی با قـافـلۀ شـعـرا حــرکت کــرد واز عـشق الـهام گـرفـت در خرگاۀ سبز عشق و کوچه باغ غزل هایش قسمت هشتم : مهرالدین مشید

  عاصی در واقع فریادی است، بر فرق ستمگران و صوری است در دل تاریخ که شعر اش از آنسوی زمان شلیک شده و به گفتهء رضا براهنی چون سنگی شناور به آن سوی زمانه ها جاری است و پیام های سبز و رهایی بخش را برای هر عصری و هر نسلی می رساند. فریاد های عاصی در تار و پود شعر هایش ساری و پایی است و به او حیات جاودانه داده است و از همین رو عاصی نمرده و زنده است. این بار خواستم تا باب سخن را در مورد عاصی  این شاعر عصیانی و شوریده آغاز کنم که شاعر همۀ عصر ها و نسل ها است؛ زیرا شعر او برای هر نسلی و هر عصری سخنی دارد و هوا و فضای هر عصری را می توان در آن به تماشا نشست. این نوشته را با جنون ناتمام عاصی آغاز کردم تا سرعت بی پیشنۀ رخش سخنش را در رگان سیال اشعار حماسی و شکوهمند آن به نمایش بگذارم. چنانکه دراین شعر به وضوح رخش تیز تک سخن و آشوب سیاهی هایی ها را می توان به تماشا نشست که عاصی را سخت  دست و پاگیر کرده بود:

جنونی ناتمامی در رگانم رخش می راند

سپاهی سخت عاصی در من آشوب آرزو دارد

نمی گنجد در این ویرانه نعلی از سوارانم

تماشا کن چه بی بالانه می رانم

قیامت بال و پر دارم، به گاهء وصل منظوری

خدا حافظ گلی سوری ادامه خواندن عاصی عصیانگری بی باک و شاعر همۀعصرها ونسل ها : مهـرالدیـن مـشیـد

https://www.facebook.com/100010166882330/videos/624480684567489/UzpfSTEwMDAwMTcwOTk5ODU0MToyNTIyODYzMjU3NzgwNjQ5/

   شنونده های عزیز مجله رادیویی (افغان غږ از دنمارک ) و خواننده های محترم این متن سلام و عرض ادب داریم ۔
امروز صفحه ( پاسداران هنر ) مجله را با یاد یکی از بهترین های تیاتر و سینمای افغانستان باز میکنیم ۔ یاسین خموش ۔                                              آرې !این ستاره تابان فلم و سینما کشور از آغاز کارش با رادیو افغانستان در اداره هنر و ادبیات راه را برای تبارز استعداد خلاقش در آن اداره باز نمود ۔ و مخصوصا که بسیار زود با راه یافتن به تلویزیون کشور و افغانفلم به یکی از سناریستها ۔ نویسنده ها و هنرمند نقش آفرین مبدل شد ۔ یاسین خموش با قلم توانایش بهترین پارچه های تمثیلی ۔ درامها و داستانهای رادیویی ۔ تیاتر های روی صحنه و سناریو های خوبترین فلمهای تلویزیونی و سینمای را رقم زد ۔ در آن وقت همان یک رادیو ۔ یک تلویزیون جدید التاسیس و یک افغانفلم محدود بود ۔ آنانیکه در آن دوران سخت و امکانات محدود در رادیو تلویزیون و افغانفلم کار میکرد در اصل از جمله اولین معلمین اشاعه فرهنګ و هنر در جامعه بودند ۔ یاسین خموش یکی از آنهاست که او خودش نیز ممثل برجسته بود و زیر نظر استادان چون رفیق صادق ۔ استاد بیسد ۔ استاد عظیم جسور و سایرین کار کرد و خوب درخشید۔   زمانی هم روزګار سخت ناچارش ساخت تا برای ادامه دادن حیات و هنرش به ادامه خواندن یاسین خموش ستاره تابان تمثیل تیاترو سینمای افغانستان :م- یوسف هیواددوست

         فرهنگیان گرانمایه و سروران عزیز !

امروز یک شاعر بذله گو ، حاضر جواب و طنز گوی را که اکثریت مردم با ایشان آشنا نبوده به معرفی میگیرم.
با عرض و معذرت بعضی نکات عریان و سخنان بدون پرده داشته اما نمی توان نادیده گرفت برای اینکه جز فرهنگ است. در فرهنگ یک جامعه جهات مثبت و منفی همه مدنظر گرفته میشود.                              حاجی اسماعیل را تنها بدون القاب که برای خود داده یاد کنید کسی نمی شناسد، اما اگر بگوئید !
اسماعیل سیاه، ، گوزک ، و سیاه سپید اندرون که در ذهن مردم آشناست ، خصوصا” مردم هرات ما شناخت کافی دارند.                                حاجی اسماعیل سیاه مشهور به گوزک فرزند آخوندزاده ملا عبدالاحد درسال ۱۲۲۶ خورشیدی در ولسوالی کرخ ولایت هرات بدنیا آمده است. شاعر ، سیاستمدار ، مبارز ه با حکومت های نابکار وقت ،شعرگویی و شوخی و بذله گویی داشت.           حاجی اسماعیل تولدش همزمان دربار و پادشاهی امیر حبیب الله خان است، ولی علوم متداوله را در مدارس خصوصی فرا گرفت و به علوم دینی آگاهی کامل داشت.
چون اشتیاقی به افشاگری و انتقاد های اجتماعی داشت و زمانه را از نگاه سیاسی مختنق و سیاه می نگریست. به شعر و آنهم از نوع هزل ، هجاء و مدح پناه می برد.
اسماعیل سیاه در آوان جوانی حاکم ولایت غورات بود. بعد از ایام جوانی به یک شخصیت محبوب بذله در میان حاکمان دولتی و مردم مبدل شد.

نمونه از کلامش !

ای جگر تا چند ریزد آسمان خون ترا
تاکی افشاند به مژگان اشک گلگون ترا
چشم خونین گوش سنگین سرگردان از بهر جاه
درد این سودا پریشان کرد شمعون ترا ؟

بذله گویی از عمده ترین ویژگی های خاصی حاجی اسماعیل سیاه گوزک ، بذله گویی و حاضر جوابی او در شوخی ها و مزاح ها بود. تا آنجاییکه شخصیت شوخ و بذله گویی او در دوران معاصر در افغانستان نظیر ندارد.

ادامه خواندن حاجـی اسماعیـل سیـاه کیست : امان کبـیـری

من از مردی و نامردی چه گویم   –  عمل آیینه یی نامرد و مرد است

گفتنی است،  حیدری شاعر شعر سفید، شعر آزاد گونه است که در دهۀ سی شمسی، پس از نشر مجموعۀ هوای تازه ازشاملو در افغانستان ظهور پیدا کرد . در این شعر بصورت عموم وزن عروضی رعایت نشده؛ اما آهنگ و موسیقی در آن نمود دارد و بیرون از اوزان نیمایی است. شماری ها بدین باور اند که شعر سفید بعد از عصر ترجمۀ شعر اروپایی در کشور بوجود آمده است. پس از شعر سفید، نوعی چهار پاره سرایی رایج یافت . چهار پاره سرایی در ایران بعد از انقلاب مشروطیت بوجود آمد و اما در افغانستان بعد از دهۀ چهل هجری بوجود آمد؛ هرچند در اصول با شعر کلاسیک همخوانی دارد و اما بعد از فروریزی دیوار های وزن عروضی به وسیلۀ نیما، در سروده های بسیاری شاعران رخ بنمود. چهار پاره ها در واقع دو بیتی های منظم اند که مصرع های اول با مصرع های دوم و چهارم هم قافیه نیستند و از نگاۀ وزن هم وزن هستند. یک نمونه از چهار پارۀ لطیف ناظمی دیگر زسنگ ساحل تالاب چشم من مرغابی خیال تو پرواز می کند در ادامه خواندن دمی با نجم العرفا حیدری وجودی از پیش قافله داران عرفان اسلامی در خرگاۀ سبز عشق و کوچه باغ های غزل  هایش قسمت هفتم: مهرالدین مشید

   به احد ژوند به آن سینماگر گرانقدر کشور که سال‌هاست نمی دانم کجاست و در کجا در زیر این آسمان نامهربان نفس می‌کشد. دلم برایش تنگ شده است.
این نوشته را برای او اهدا می‌کنم که همیشه برای فلم هایش در جست و جوی کرکتر منفی بود. نمی دانم چرا باری از من خواست تا در چنین نقشی ظاهر شوم؛ اما می‌گفتم ژوند عزیز خودت در این نقش بزرگترین و زیباترین بازی‌گر خواهی بود. نمی دانم چرا می زد به خنده های بلند.
*  پادشاهی به دیوانه‌گی می‌ارزد!

دوستی دارم به نام احد ژوند.

روایت‌های پند آمیزی دارد، روزی در پشاور برایم روایت می‌کرد که روزی و روزگاری سرزمینی بود آبادان و آن را سلطانی بود دادگر و زیرکسار! روزگار به خوبی و خرمی می‌گذشت تا این که در آن سرزمین آفتی پدید آمد و مزۀ آب دریای آن سرزمین دگرگونه شد.
مردمان که از آب آن دریا می‌نوشیدند، یگان یگان دیوانه می‌شدند تا این که همه‌گان دیوانه شدند. نسل هشیاران و بخرادان در شهر از بین رفت، پادشاه که از ماجرا خبر شد با وزیر خود مشورت کرد!
وزیر گفت: ادامه خواندن احد ژوند به آن سینماگر گرانقدر کشور : استاد پرتو نادری

             به همت والای فرهنگ سالار پروفیسور داکتر عنایت الله شهرانی استاد سابق دانشگاه کابل:

  بنده در 50 سالی که در داخل وخارج کشور دست اندرکار فعالیت های رسانه یی بوده و بیشتر با بزرگان دانشگاهی سر وکار داشته ام، شخصیت والامقام فرهنگ سالار پروفیسور داکتر عنایت الله شهرانی را در کار پژوهش و نگارش آثار متعدد فرهنگی بویژه پاسداری و بازتابی گنجینه های ماندگار هویت فرهنگی مان در چنان جایگاهی یافته ام که جا دارد مقام او در همین سالهای حیاتش دریک همایش بزرگ دانشگاهی به ویژه در یکی از دانشگاه های داخل کشور، مورد ستایش و قدردانی بیمانند قرار بگیرد.

  از این فرهنگ سالار گرانسنگ، آثار بسیاری در زمینه های ادبی و هنری و تبارشناسی و بسیاری گوشه های زندگی اجتماعی مان، بدسترس علاقمندان گذاشته شده است و هرکدامش با منزلت و اعتبار بالایی برای فرهنگیان و فرهنگ دوستان دست به دست گشته است و هر کدام ازاین آثار پر ارزش، زینت بخش کتابخانه های عمومی و انفرادی گردیده است. ادامه خواندن گنجینه هویت فرهنگی ما یا متل های عامیانه : نوشته – نوشته: داکترشکرالله کهگدای سابق استاد دانشگاه کابل

سال 1354 خورشیدی روز بیست و چهارم جوزا بود که استاد را از نزدیک دیدم. آن دیدار با خاطرۀ بزرگی برای من پیوند می خورد. روزی که به استاد حیدری و محمود فارانی در جشنوارهء روز مادری جایزه های ادبی داده بودند و من که هنوز دانش‌جوی دانشگاه کابل بودم آن روز نیز چنین جایزه‌‌یی را دریافت کردم.
در دهۀ شست خورشیدی پیوندهای دوستانۀ من با استاد بیشتر شد و هربار که دلم برایش تنگ می‌ شد می رفتم به کتاب‌خانۀ عامه، می دیدمش و از به سخنانش گوش می دادم.
عمر استااد دراز باد!
این نوشته را که چند سال پیش نوشته بودم، حال به مناسبت هشتاد ساله گی استاد برایش اهدا می کنم. هرچند می دانم هدیه‌یی درخور آن مرد بزرگوار نیست.

حیدری وجودی

آخرین حلقه از سلسلۀ شاعران عارف

اگر سخن به مطلقیت نگفته باشم، استاد حیدری وجودی را می‌توان آخرین حلقه از سلسلۀ شاعران عارف در افغانستان دانست. ادامه خواندن استاد حیدری وجودی شاعر عارف روزگار ما هشتاد ساله شد. خجسته باد!
…. استاد پرتو نادری

مرغ بی بال و پرم از داستان من مپرس
در قفس افتاده ام از آشیان من مپرس

شمع تابانم ولی در بزم کوران سوختم
از من و از دیدۀ گوهر فشان من مپرس

لب فرو بستم که ” دشمن مرده پندارد مرا”
” زنده در گور سکوتم” از زبان من مپرس

نی هراس از مهرگان دارم نه امید از بهار
برگ خشکم از بهار و از خزان من مپرس

من گلم اما گیاه هرزه می داند مرا
واصف از چشمان کور باغبان من مپرس

(( استاد واصف باختری))

     خسته ومانده از کار روزانه برگشتم، خانمم، با لطف ومهربانی که دارد، چای سبز زعفران دار را ، که چای دلخواه من است ، اماده ساخته بود، با سلام همیشگی ، در جای خود نشستم و طبق معمول، در مورد کار های روزانه با هم تبادل دیدگاه کردیم.

بانوی خانه ام، که در یک اداره بازیابی توانایی های بیماران روانی به حیث مشاور کار می کند، از یک سمینار دو روزه بر گشته بود، از مسافرتش ، از کورس آموزشی دو روزه ومسایلی را که در آن فرا گرفته بود و از شهر زیبای لایپزیک چشم دید هایش را باز گو نمود،ضمن قصه:( جستجوی راه حل دشواری ها ی خانواده گی ) که در آن سمینار فرا گرفته بود ، به یک موضوع یا گزاره یی که با کاربرد آن می توان برخی از دشواری های خانوادگی را زدود رویکرد نمود، افزود:

«در این سمینار، افزون بر پاسخ به ده ها پرسشهای گوناگون اجتماعی یا همزیستگاهی، به یک مساله جالب ورویکرد کردنی برخوردم ، که با کاربرد آن می توان به دشواری ها واختلافات موجوده خانوادگی پایان داد.».

پرسیدم : جالب ! این مبحثی را که فرا گرفته اید چیست؟ ادامه خواندن داستان کوتاه – «خوشبختی همینجاست، نباید در بیرون جستجو کرد »: دکتور حـمـید مـفـید

برنامه تلویزیونی نوید در مورد شخصیت برازنده کشور ((امیرعلیشیر نوایی )) توسط محترم بی بی حاجی انابت جان ایماق و محترم داکتر فیض الله ایماق کار مندان سابقه دار رادیو و تلویزیون ملی کشور.

https://www.facebook.com/ubaiduorkzai/videos/1228898167320231/

  در آن روزگاران دور که هنوز صدای تفنگ برهمه صداها غلبه نداشت، من در دانش‌کدۀ علوم دانشگاه کابل درس می‌خواندم؛ تازه داشتم راهم را به سوی شعر می‌گشودم. در آن زمان هر دانش‌کده‌یی از خود مجله‌یی داشت که هر سه ماه، یک‌بار زیر چاپ می‌رفتند. سه ماه‌نامۀ دانش‌کدۀ زبان و ادبیات « ادب»نام داشت، تا نشر می‌شد می‌رفتم و یک جلد آن را می‌خریدم، شاید هم اشتراک سالانه داشتم در بدل سی افغانی. آن مجله در پرورش ذوق ادبی و آگاهی من از ادبیات پارسی‌دری تاثیر بزرگی داشت.می‌خواندم و چیز‌های سودمندی می‌آموختم. نوشته‌ها بیش‌‌تر از استادان دانشکدۀ ادبیات بودند، همه‌اش پژوهش‌هایی در پیوند به ادبیات، نقد و تاریخ ادبیات و چیزهایی از این دست که هرکدام برای من گذرگاهی بود به سوی آگاهی‌های بیش‌‌تر از ادبیات و شعر.                                                                                                     در همین مجله بود که با نام و شعر بهار سعید آشنا شدم. نخستین بار غزلی از او خواندم لب‌ریز از تغزل. شاید این نخستین باری بود که در شعر یکی ازشاعر بانوان کشوررا  می‌خواندم که او بی‌هراس از زیبایی خود، از افسون چشمان خود، از شعلۀ لب‌ها، کرشمه‌ها و زیبایی‌های اندام خود و از جام می و مستی آن سخن می‌‌گوید. ادامه خواندن بهار سعید و کوتاه سرایی  : پرتو نادری 

  صنف دهم مکتب بودم, موسسۀ گلستان فلم اعلان کرد برای ساخت فلمی که سر دست دارد, به سن های مختلف هنر پیشه میپذیرد. من که تازه همکاری بالمقطع را با رادیو تلویزیون ملی شروع کرده بودم, با اسدالله تاجزی, نویسنده, کارگردان و هنرپیشه تیاتر, از تعمیر رادیو و تلویزیون روانۀ آن موسسۀ شدیم. کمی دیر رسیده بودیم, از داخل سالون صدای اجرای نمایشی بلند بود, همین که دروازه را باز کردیم, لحظۀ کوتاه از تعجب جا به جا میخکوب شدم, با خود گفتم:
– چه ! راجش کهنه و امیتا بچن به کابل آمده اند تا در فلم افغانی نقش بازی کنند؟ تاجزی که متوجه تعجب من شده بود, دست ام را کش کرد و با خنده گفت:
– بیا بیا چرا حیران ماندی قیام؟ این دوتا, آن دوتا نیستند…هنر پیشه های خود ما هستند… ادامه خواندن سینمای ما بی فروغ مباد : مـعروف قـیام

ای  کشور  عزیز  بهاران  تو چه شد ؟

گلهای  رنگارنگ  گلستان  تو چه شد؟

گرمی  سردی  تو سروش  امید بود

کیفیت  بهار  و زمستان  تو چه شد؟

هندوکش ات که بیشه مردان مرد بود

شیران رزمجوی  نیستان  تو چه شد؟

ادامه خواندن ای کشور عزیز بهاران تو چه شد؟ نجم العرفا حیدری وجودی

 

ای کاش که در روی جهان جنگ نمی‌بود
در کارگه شیشه‌ گـــران سنگ نمی‌بود
دنیا همه راحتـــکده می‌گشت بشـــر را
گر فتنه و خودخواهی و نیرنگ نمی‌بود
بر مـــردمِ آواره زمیــــــن تنگ نمی‌شد

ادامه خواندن ایکاش که در روی جهان جنگ نمیبود: نجم العرفا حیدری وجودی