
شـنـیـد ســـتـم کـه فـرخاری اســت بـیـمـا ر
د لــش رنـجـور و تـن مـحـتـا ج تـیـمــا ر
ادامه خواندن التماس دعا : از استاد فصل الحق فضل بمناسبت مریضی مولانا فرخاری

شـنـیـد ســـتـم کـه فـرخاری اســت بـیـمـا ر
د لــش رنـجـور و تـن مـحـتـا ج تـیـمــا ر
ادامه خواندن التماس دعا : از استاد فصل الحق فضل بمناسبت مریضی مولانا فرخاری

عجب عجب اگر از عــــشق او کناره شوم
کمک کمک به جمع دوســـــتان شماره شوم
چمن چمن برسد بر سرم طـــــراوت و شور
خوشا خوشا که به دوران خود دو باره شوم

ایـــن ملــت افغـــانســت برایش دعـا کنید
مــردانہ و غُرانســت بــرایـش دعـــا کنید
جـانم کنــم فـــدای وطــن ، ســر فــدای او
روخشـان و چـراغانست بـرایش دعا کنید

زندگــی کسـی کے ھجــر میـں دیـوانـہ وار گــذری ھـے
شمــع پہ جلتـــے ھــوے پــــروانـــــــہ وار گــذری ھے
ســــرفروشــی کــی بھـــــی حـــــد کــــردی میــــن نــے
صبـــح و سحـــر میــــــری ســــــوی ادار گــــذری ھے
مســـــــــافــــــروں کــــا کــــــب کہــــاں تـھکــــانہ ھـے
تمـــــام رات لــــــب جـــــــــــــوی بـــــار گـــــذری ھے

یار ما را از نـــــــظر انداخته
مثل عاصی در ســـقر انداخته
خوب میداند ز احـــــــوال دلم
خویشتن را بی خـــــبر انداخته

جدا از روی دلدارم شب عید
ز گردون گله ها دارم شب عید
بعیدم در سفر از حسن آن مه
بدون یارو غـــمخوارم شب عید
بود نقل ام درین شب نقل یاران
سر خود من به گفــتارم شب عید
نمایم چون تـــــــــــسلیء دل خود
به عکسش بوسه میدارم شب عید
طواف کعــــــــــبهء رویش نمایم
اگر آیــــــــد به دیـدارم شب عید
شب عید هرکه با یـــــــارش بخندد
ولی من اشـــک میبارم شب عید

باتو امشب عید قربان می کنم
شهر دل با تو چراغان می کنم
آستان مهر تو سر می نهم
شکوه از بیداد هجران می کنم
می فروزم آتشی از سوز دل
وز سرشک دیده توفان می کنم

بام وسرای شهر هوا را گرفته اند
از هر کرانه شور ونوا را گرفته اند
توفان فاجعه به چمن کرده اند بپا
باغ جوانه رنگ صفا را گرفته اند

گر تو گویـــی غم بسیار ندارم ؟ دارم
غم دنـــــــیا و غم یـــــار ندارم؟ دارم
از وطن بیــکس و آواره نگشتم ؟گشتم
گــله ازظلم تبـــــهکار ندارم؟ دارم
قتل و کشتار به هر کو چه ندیدم؟ دیدم
نفرت از دیدن اشـــــرار ندارم ؟ دارم
مال مردم همـه تاراج نگردید ؟ گردید
شکوه از دشمن دالخوار ندارم ؟ دارم

دخــتر امــروزه بنشیند گــهی در انجـمن بشکــند ناز و ادا از دلــربای کــوه کن
از “بهار سعید” آیـد رشحــه از نــوک قــلم مرده ی صد ساله گردد زنده از لای کفن
از هدایا پر شود جیب نسیم هر صبح و شام میبرد مشک تر از زلــفش به آهـوی ختن

باد صـــــــــــبا در وطنم میبرد
جانب گــــــــــــــــلها سخنم میبرد
خشک شود پنجه گلـــــــچین باغ
نگهـــــت گل از چمــنم میبرد
اجنبی در ظلمــــــــــت شب آمده
ثـــــــــــروت بــــــاغ عدنم میبرد
یوســـــــفم آواره ز اخوان شـــدم
از تن مـــــــــــن پیر هنم میبرد
ضعف چنان کرده مرا بی ثبات
موج سرشــــــــــــــکم بدنم میبرد
چیزی نمانده ظــــــــــــفرا در تنم
دشمن ظا لم کـــــــــــــــــفنم میبرد

به دام عشق او مرغ اسیرم
اگرمن پر زنم روزی ، بمیرم
به داد من رسید ای می فروشان
که درعین جوانی مرغ پیرم
شدم از بسکه رسوا پیش مردم
سر هرکوچه و بازارحقیرم
خراب و خسته و بیزار گشتم
ولی جزنام او دیگر نگیرم
ببین زخم دلم ناسور گشته
ولی گردون نمی خواهد بمیرم
برفت و دامنم را ماند خالی
ازان درهر بر و هر در فقیرم
زبسکه ناله و فریاد دارم
به گوشش می رسد صوت نفیرم
عجب آه و فغان در سینه دارم
که درهر لحظه از دردش بمیرم

بر وطن که می بینم دیگ بی ســــر پوش است
هر که در میان آن خود سر انه در جوش است
در کلان ؛ کلانی نیست خورد را نشانی نیـست
هر که قدرتی دارد بیخود است و مد هوش است

می زند پهلو به کاخ عرش دل آموزگار
گوهر یکتای دانش را بود پروردگار
در دبستان نیست هر گزازشرافت رنگ و بو
تا نگیرد طفل مکتب دامن استاد کار


عیب مکن گر سخنم سو خته
آتش دل جان و تنــم سو خته
برخــــم آزنـــــگ جــفا آمده
شعله ء غــــمها بدنم سو خته

وطن ویرانه آباد خراب است
میان آتش درد وعذاب است
زدست یک گروه پست ونامرد
غم جانسوز میهن بی حساب است
وطن درکورهءآشوب وجنگ است
ز هر سو جوش غوغای تفنگ است

به هر جا ماهرو یان بر دل من خانه می سازد
میان کعبــه این بازیـگران بتـــــخانه می سازد
تمام عمـر بودم زاهــــد و ترس از گناه کردم
کنون چشمش مرا با سا غر و پیـمانه می سازد
ادامه خواندن بتخانه شعر از : نذیر ظفر – لویزیانا- امریکا 2012/07/09

ز پای تا بسرم مثل عـــود میسوزم
میان آتش دل بی حـــدود میسوزم
گهی ز شعلهء دلهای خــسته بریانم
گهی ز رنجش بود و نبود میسوزم
اگر چه آتش من تابدار و سرخ نبود
به زهر شعلهء غمها کــبود میسوزم
چنان گر فته گلویم غم زمانهء دون
که بال می زنم و بی سرود میسوزم
بیـــا و از قدمی دور تر تما شــا کن
میان شعله به امــــواج دود میسوزم

رکو زرہ سا ٹھرو، میں درد بیچتی ھوں
ھے یہ میری مجبوری میں درد بیچتی ھوں

تا که از آشیــــــــانه دور شدم
صو تم افتاد و بی سرور شدم
هر نفس ز یر چکمه های ستم
زیر گــــواژه بی غرور شدم
در شبی تار و ظلمت هجران
ادامه خواندن بی حضور – نوشته از : نذ یر ظفر – لویزیانا – امریکا 2012/27/08
| به اقتفای سروده ای استاد محمد اکبر سنا غزنوی
صبح عید محمد اسحاق ” ثنا “ ونکوور، کانادا عید آمد و شادم لب خندان تو بوسم گر بخت دهد دست رخ تابان تو بوسم سر مست شوم از نگه ای چشم خمارت از پای فتم نرگس فتان تو بوسم |

مبارکباد گویم هموطن عیدی پُرازخون را
بتن دارد شهیدت جامهٔ چون لاله گلگون را
درین غُربت سراباتوشریکِ هرغمت هستم
دعا دارم خدا برخون کشاند دشمن دون را
عید می بندد عنان ناید به ملک پر خطر انتحاری واسکت بر دوش در هر رهگذر
از تگرگ فتنه ی دشمن فضا آلوده است از درون خانه ها بیرون شود دود سکر
زیر نام دین کشد از آستین تیر و کمان میکند راکت روان همسایه بر بام کنر